"Hi...ငါပါ ။ အိုင္တီ ဒရမ္မား ကင္း ေလးရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းမေလး မိအ႐ုဏ္ေလးပါ"
"ေသၿပီလား ငါ့ေကာင္ေရ..."
လူေတြကိုမျမင္ရေသးခင္ မိအ႐ုဏ္ႏွင့္ဟိန္းထက္၏ ေအာ္က်ယ္က်ယ္အသံကအခန္းထဲသို႔ ေရွ႕ေျပးအျဖစ္ေရာက္ႏွင့္၏။ေဆး႐ုံအခန္းတံခါးကို ဖြင့္ၿပီး ဝုန္းဒိုင္းနဲ႔ဝင္ခ်လာေသာ ေပါင္းေဖာ္ေဆြရင္းေတြ။ ေနသစ္ခုတင္ေဘးထိုင္ေနေသာ မမႀကီးနဲ႔ မမလတ္ကိုေတြ႕မွ ကိုယ္ရွိန္သတ္ၿပီး
"ေၾသာ္ မမႀကီးနဲ႔ မမလတ္ ရွိေနတာလား"
ဘာညာႏွင့္ အခြက္ေျပာင္ေတြကို မ်က္ႏွာ
ပိုးသတ္ ၊ လွ်ာတစ္လစ္ထုတ္ၿပီး ေလွ်ာခ်ၾကသည္။ ခပ္ေအးေအးသမားမိုးလြင္ကေတာ့ ေနသစ္ကိုသာ...
"ဘယ္လိုေနေသးလဲ" ဟု အရင္ေမးလာ၏
"အင္း အသက္ရႉသြင္းရင္ေတာ့ ေအာင့္
ေနတုန္းပဲ...ေျခေထာက္ကေတာ့..."
ေက်ာက္ပတ္တီးအေဖြးသားအကိုင္ခံထား
ရေသာ ညာေျခကိုသာ မ်က္စပစ္ျပလိုက္
ရသည္။
"ကဲ ဒါဆို သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေနဦး။ မမႀကီးတို႔ ခဏျပန္မယ္။ ညေန ေဖႀကီးည
ေစာင့္ဖို႔ လာမွ ျပန္လိုက္ၾကေပါ့ေနာ္"
"ဟုတ္ကဲ့ မမႀကီး"
"ကေလးေတြေရာ ဘာစားၾကမလဲ။ မမႀကီးေအာက္က ကန္တင္းမွာ မွာၿပီးပို႔
ခိုင္းလိုက္မယ္"
"အာ...ရတယ္ မမႀကီး။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး
ၾကာဇံေၾကာ္တစ္ပြဲနဲ႔ ေထာပတ္သီး ေဖ်ာ္
ရည္ေလး တစ္ခြက္ေလာက္ပဲ ဟီးဟီး။
စကားေျပာရင္း စားလို႔ရေအာင္ေရခဲေခ်ာင္းေလးပါရင္ ပိုအဆင္ေျပတာ
ေပါ့"
ခုတင္ေပၚ လွဲေနရသည္သာ မဟုတ္ရင္ မိအ႐ုဏ္ေခါင္းေနာက္ကို ျဖတ္႐ိုက္ခ်င္ေပ
မဲ့ အက်ိဳးတစ္ေယာက္အေနျဖင့္
"မ်ားၿပီေသာက္ငတ္ေရ..." ဟုသာ ဆဲႏိုင္လိုက္၏။
ေနသစ္တို႔ အဖြဲ႕အေၾကာင္းသိေနေသာ မမ
ႀကီး နဲ႔ မမေလးကေတာ့ "လာပို႔ခိုင္းလိုက္
မယ္" ဟုသာေျပာရင္း အိမ္ျပန္သယ္စရာ
ပစၥည္းပစၥယေတြ ထည့္သိမ္းဆည္းၿပီး
အခန္းထဲမွာ ထြက္သြားေပးၾကသည္။
"ဟမ္ လူနာလာေမးေတာ့ လက္ဗလာနဲ႔
ငါ့အစ္မေတြကို ေတာ့ လည္ပင္းညႇစ္တယ္"
