Lal

4.bölüm " doktor kontrolü"

    Esatın nasıl tepki vereceğini bilmediğim için sabah erken kalmıştım. Annem randevumuzun sabaha alındığını söyleyince esat daha uyurken hastaneye gelmiştik. Okul içinde rapor alacaktık. Sıra bize geldiğinde anneme döndüm.
"Yalnız girmek istiyorum lütfen."Dedim işaret diliyle. Kafasını sallayıp oturaklara oturdu. İçeri girdiğimde kadın bir doktor bana bakıp Gülümsedi. Sandalyeyi gösterdiğinde oturdum.
"Annemle gelmek istemedim. Acil bir durum olduğunu söylemişsiniz. Dinliyorum."dedim.

     Daha önce de geldiğimiz doktordu.
" tuanacım, bi doktor arkadaşımla konuştum. Yurt dışında ve baya iyi işinde , ameliyat edebileceğini söyledi ama..." Diyip sustu. Merakla yüzüne bakıyordum.
"Ama ameliyat çok riskli." Dediğinde şaşırdım.
" iyileşebilirsin ama ameliyat başarısız olursa ses sinirlerine zarar gelirse bi daha asla konuşamayabilirsin hatta masada kalabilirsin."Dedi. Gözlerim doldu.

  

    Ayağa kalktım. Gözyaşlarımı sildim.
" ben bunu düşünmeliyim. Yani masada da kalabilirim. Benim düşünmem lazım."dedim.
Anlayışla kafasını salladı odadan çıktığımda annem merakla ayağa kalktı.
" Anne eve gidelim konuşuruz."Dedim ve yürümeye başladım. Annemle kahvaltı yapmak için bi yerde oturduğumuzda ona olanları anlattım. Şaşırdı benim gibi...

   
   Gözleri doldu,gülümsedim.
" karar senin diyemeyiz ben seni kaybetmek istemiyorum. O ameliyat olmayacak."Dediğinde şaşırdım.
" anne benim kararım ve ben 2 gün içinde karar vericem. Tartışmayalım lütfen."dedim. Eve geldiğimizde esat daha gelmemişti. Babama da olanları anlatmıştık. Babam ameliyata girme ihtimalimi öğrenince delirdi.
" ne demek ya ameliyat olabilirim. İstersen konuşma bu o kararda önemli değil ama seni kaybedemeyiz. Hadi bize söyledin. Esata nasıl söyleyeceksin. Kabul eder mi sanıyorsun?" Diye bağırdığında irkildim.

    Kapı açıldığında esatın geldiğini anladım kafam önümde koltukta oturuyordum. İçeri girdiğinde kafamı kaldırıp ona baktım. Gözlerim dolmuştu, şaşırdı bu halime. Babam haklıydı. Kabul etmeyecekti.
"Ne oluyor? Babam sinirle tuananın gözleri dolmuş." Dediğinde ben konuşmadım annem sinirle koltuğa oturdu. Babam yüksek sesle konuşmaya başladı.
" kontrole gitmişler. Doktor , ameliyat olabileceğini ama ameliyat olunca risk olduğunu söylemiş. Yani,  iyileşme ihtimali barsa bile ses telleri zarar görürse iyileşmez. Hatta masa da bile kalabilir demiş ama kardeşin ameliyat olmayı düşüneceğini söylemiş." Dediğinde gözlerimi kapattım.

     Gözlerimi açtığımda Esatın şaşkınlıkla bana baktığını gördüm. Koltukta otururken önüme eğildi. Sanki yalan olduğunu söylememi istiyordu.
" şaka falan mı? Yani ameliyat olmayacaksın dimi?" Dediğinde yüzüne öyle bir baktım ki doğru olduğunu anladı.
" saçmalama, ölebilirsin, yani gidebilirsin. Yok öyle bişey, ameliyat olmayacak. Sen gidemezsin." Dediğinde ellerini tuttum. Ellerimi öptü.
" yapma böyle. Bu sadece bi ihtimal, öyle bişey olmayabilir. İyileşebilirim." Dedim işaret diliyle.

  " o bi ihtimal beni yarım bırakabilir. Ben seni, yani diğer yarımı kaybedebilirim. Olmaz öyle şey. Olmayacak o ameliyat." Dediğinde hayır anlamında kafamı salladım. Omuzları düştü.
" yapma Ne olur? Senin konuşup konuşamaman önemli değil. Seni kaybedemeyiz." Dediğinde eğilip yanağını öptüm. İkimizde ağlıyorduk.
" düşünücem tamam mı? Kesin bişey yok. Sadece düşüneceğim. Lütfen yapma."dedim. Esat sinirle ayağa kalkıp odasına çıktığında ağzımdan bi hıçkırık koptu.

Akşama kadar esat odasından hiç çıkmamıştı bende yanına gitmeye cesaret edememiştim. Saat şuan gece 12 olmuştu. Uyuyamamıştım. Odamdan yavaşça çıkıp esatın odasının kapısını yavaşça açtım. Yan dönmüş Uyuyordu. Yanına yatıp arkasından beline sarıldım ve kafamı sırtına yasladım. Uyku sersemi bile olsa elini elimin üstüne koyduğunda gülümsedim. Gözlerimi kapattım. Benim için korktuğunu biliyordum ama beni de anlamasını istiyordum. Bunları düşünürken kendimi uykuya bıraktım.

    Sabah uyandığımda esat yoktu. Odadan çıkıp kendi odama gittim. Okul formamı giyip işlerimi hallettim ve çantamı alıp aşağı indim. Herkes kahvaltı yapıyordu. Kahvaltı bittikten sonra  esatla evden çıktık. Konuşmuyordu. Ben zaten konuşamıyordum. Kendimi kötü hissediyordum. Konuşmadan okula geldiğimizde sınıfa çıktık. Sınıfta bizimkiler vardı. Esat onların yanına doğru gidince bende sırama geçtim. Tebessüm edecek halim bile yoktu. Kızlar yanıma geldiğinde onlara baktım. Ülkü merakla konuştu.
" dün doktora gitmişsin ne oldu?" Dediğinde omuzlarım düştü. Bi kağıda dün olanları yazıp onlara gösterdim.

    Onlarında gözleri doldu.
" esat konuşmuyor sanırım benle yani bilmiyorum dün gece yanıma gelmedi sabah konuşmadı." Yazıp onlar gösterdim. Leya gülümseyip kolumu okşadı.
" onun yerine de düşün sen olsaydın. Yarım kalmak istermiydin?" Dediğinde hayır anlamında kafamı salladım. Ülkü tebessümle yüzüme baktı. " git Esata sarıl. Onu bırakmayacağını hissettir." Dediğinde göz ucuyla esata baktım. Erkekler ona bişeyler söylüyordu. esat masanın üstünde oturuyordu. Sıramdan kalkıp esatın yanına gittim. Karşısına geçip  direk sarıldım. Bi kaç saniye sonra  tam geri çekilecekken bana sarıldığında gülümsedim.

   Çenemi omzuna koydum. Onu kaybetmek istemiyordum. Ayrılıp yüzüne baktım.
" ben seni bırakmak tabiki istemiyorum ama konuşmak için bi şansım olacak. Denemek istiyorum ve seninde yanımda olmanı istiyorum."Dedim. Gözleri doldu.
"Sen anlamıyorsun. Kendin söyledin masada kalma ihtimalim var dedin. Ben bu riski düşünmek bile istemiyorum lütfen ameliyattan vazgeç."Dediğinde gözlerim doldu.
"Hepinizin yanımda olmasını istiyorum esat, buna hakkım değil mi? Beni ameliyata giricem ve arkadaşlarımın da yanımda olmasını istiyorum."dedim ve bizimkilere baktım.

     Herkes Gülümsedi.
"Biz her kararına saygı duyarız. Denemek istiyorsan yanında da oluruz." Diyen yağıma gülümsedim. Kızlar yanıma gelip bana sarıldılar. Gözlerim çağana kaydı. Gülümsüyordu bende gülümsedim. Kızlardan ayrılıp esata baktım. Elini uzattığında elini tutup gülümsedim.
"Yanında olucam." Dedi elimi okşarken. " seni bekleyeceğiz ama sende ordan çıkacaksın tamam mı?" Dediğinde yaşlı gözlerle kafa salladım. Bana sarıldı bende ona sarıldım. Denemeye değerdi ve artık yalnız olmayacağımı da biliyordum.