Until our paths cross again, my Engineer. (COMPLETED)

17

"Here, drink first." puno ng pag-aalala ngunit tiim bagang na ani Zachareus.

Nanginginig ang kamay sa pag-iyak na inabot ko naman ang baso sa kamay niya at uminom doon. Kanina pa rin kasi tuyo ang lalamunan ko sa kakaiyak.

Hindi ko alam kung paano ako nakabalik sa Carmana Plaza, basta naabutan ko na lang si Zachareus kanina sa reception area ng hotel. Pagkatapos ay nalaman ko na lang na hinahanap niya pala ako dahil may nakapagsabi sa kanya na katabi ng hotel suite namin na sumakay ako ng elevator, pinapatignan na ni Zachareus ang CCTV footage pagbalik ko.

Agad niya akong niyakap pagkakita sa akin, halos hindi ko na maalala ang mga nangyari dahil puro sakit lang ang naramdaman at naiisip ko kanina.

Hanggang ngayon ay hindi pa rin alam ni Zachareus kung saan ako galing at kung bakit bumalik ako ng umiiyak. Pero base sa itsura niya mukhang may alam na siya, mukhang nahulaan na niya.

"I will not force you to open up to me what happened and where have you been in this hour. Just calm your self atleast, please. I don't wanna see you in this kind of situation."

"Nakapag empake na ako, Zachy. Pwede bang umuwi na tayo?" kita ko ang bahagyang gulat sa mukha niya pero maya-maya ay tumango rin.

"We'll do that, hmm? Ipapa re-schedule ko ang flight natin." sagot niya na ang tinutukoy ay ang two way plane ticket namin. Dapat ay sa isang araw pa kami uuwi, iyon ang schedule flight namin. Pero gusto ko ng umuwi.

I can no longer appreciate this country.

My heart broke into tiny million pieces here, so how am I going to love this place?

"G-gusto ko ng magpahinga, Zachy. Ayos lang ba kung pupunta na 'ko sa kwarto ko?" tanong ko sa kanya.

Hinatid niya ako sa kwarto. Making sure that I'll be comfortable in my room's temperature. He even tucked me in my bed and arrange my blanket.

Agad akong pumikit.

"Goodnight, Miks. Have some rest, tomorrow will be a very long day." he said, almost whispering. I then feel his soft and moist lips in my fore head.

I didn't say anything nor opened my eyes until I finally heard his footsteps, the sound of the light's switching off and then the clicking sound of the lamp shade. After that, he exited my room because I heard the closing of door.

Just then, I slowly opened my eyes. Now looking at the ceiling with my blurry vision.

Tonight, a fifteen-year-old girl's heart broke.

Tonight, she let the world see her pain and tears again.

And this is the last time. I promised to my self.

Ayoko na 'tong maulit.

With that thoughts, I slowly close my eyes as I also closing my heart to love again.

Ilalayo ko na sa sakit ang sarili ko.

But as the saying goes; easy said than done. Because I found my self in my room. I mean, sa totoo kong kwarto.

Nakauwi kami kaagad ni Zachareus sa Pilipinas. Hindi na-approved ang pagpapa re-schedule niya ng flight namin so I pulled some strings.

I am an Saavedra.

We own private Airline. We have airplane and other aircrafts.

Back to what happened to me. Narito nga ako sa kwarto. Ilang araw nang nagkukulong, halos hindi kumakain, hindi lumalabas, hindi rin pumapasok sa school.

Mag-iisang linggo na yata akong ganito. Hinahayaan lang ako nila mama.

Not until now, someone's knocking on my room's door persistently.