VLADIMIR AND HIS SECRETARY [COMPLETED]

18

Bumalik na ako sa normal matapos ang mahigit tatlong oras. Madilim na ngayon dahil gabi na. Papauwi na kami sa bahay para makapagpahinga na rin.

"Pwede ba tayong dumaan muna diyan? Gusto kung bumili ng isang bucket ng chicken at ice cream. I miss to eat that foods." Nakangusong saad ko habang nakatingin sa isang store kung saan ako palaging bumibili ng chicken.

"Sure. You stay here. Ako na lang ang bibili." Itinigil niya na ang sasakyan at hindi naman na ako tumanggi sa sinabi niya dahil ramdam kung pagod na pagod ang katawan ko. Wala naman akong masyadong ginawa pero bakit tila yata pagod na pagod ako?

Umalis na si Vladi para bilhan ako ng pagkain. Ako naman ay ipinikit na muna ang mga mata para makapagpahinga. Hindi ko alam kung ilang minutong nasa labas si Vladi. Nagising na lang ako ng makabalik na siya at dala-dala na ang isang bakit ng manok at ang ice cream.  "You okay?"

"Yeah. I just feel a little tired." Sagot ko at kumuha ng isang manok at nagsimulang kumain.

"Let's go home then. Para makapagpahinga ka na." Tumango lang naman ako dahil nawili na ako sa pagkain. Pero hindi pa rin nawawala ang ang took ko. "I didn't expect that you would forgive me for what I'd did to you..."

"Forget what I've said that night, Vladimir. Nasabi ko lang iyon dahil sobrang nasaktan ako ng malaman na gusto mong burahin ang ala-ala ko." Saad ko matapos lumingon sa kaniya.

"I'm such a lucky vampire to know someone like you. You're really kind, Leo."

"Yes. That's right. You're are really lucky because you have me." Pagsasabay ko pa sa kaniya. Pero imbis na tumawa ay nginitian niya lang ako.

Napaiwas naman ako dahil ramdam kung mag-iinit na naman ang pisngi ko. Nagpatuloy na lang ako sa pagkain at ng naka-tatlong manok na ay doon na ako tuluyang tumigil. "Akala ko sa movies lang magkaaway ang mga lobo at bampira. Hindi ko ine-expect na sa real life rin pala." Kanina ko pa 'to naisip pero ngayon lang lumabas sa bibig ko.

"Well... I don't know how it started. Hindi pa ako pinapanganak ay magkalaban na talaga ang wolves and vampires. Pero hindi naman kami madalas na nagkakaaway. Sadyang may mga walang utak lang talagang lobo na bigla-bigla na lang kaming sinugod."

"Mabuti naman at hindi madalas. Baka mamatay ako sa pag-aalala kapag naulit pa iyon at nakita kitang naliligo sa sarili mong dugo at halos gutay-gutay na ang katawan." Napabuntong-hininga na lang ako ng maalala ang mukha niya kanina ng makita ko siya.

"It really feels good when you care about me."

"And it really feels sad when I see you in scars and bruises, Vladimir." Nginitian naman ako nito at ibinalik ang paningin sa daan.

"Don't worry. I'll take care of my self. And you'll take a good care of me too."

"And the same goes for me." Sagot ko at kinindatan pa siya.

Maya-maya lang ay nakarating na kami sa condo. Ipinark muna niya ang kotse bago kami umakyat papunta sa condo ko. Nang makarating ay agad ko namang ibinaba ang mga binili at dumeritso sa kusina at kumuha ng mga kubyertos. "Ako na ang gagawa niyan, Leo. Magpahinga ka na lang." Presenta ni Vladimir pero umiling lang ako saka naupo sa tabi niya.

"I'm fine. Let's eat." Aya ko at naglagay sa bowl ng ice cream at nagsimulang kumain pero agad din na napatigil at napatingin sa kaniya. "Gusto mo bang kumain ng iba? Like rice, beef or noodles?" Tanong ko pero umiling lang siya at kumuha ng manok.

"This will do." Nahiga naman ako sa dibdib niya at nagpatuloy sa pagkain ng ice cream. "I'm glad that we can do this again. Nakakapanibago pero masaya."

Natigilan naman ako dahil sa sinabi niya. May kung anong biglang kumirot sa puso ko ng marinig iyon. Biglang bumalik ang mga ala-ala ko noong mga panahon na hindi ko pa siya naalala.