VLADIMIR AND HIS SECRETARY [COMPLETED]

Side Story: Niko and Cold [Chapter Four]

Dumaan ang sabado at linggo na puro good vibes ang nakuha ko lalo na sa dalawa kung ama na hindi na natigil ang ka-sweet-an. Nanatili lang kami rito sa bahay at nag-bonding ng palagi naming ginagawa tuweng weekends.

Pagkarating ng lunes ay ginawa ko ang mga dapat kung gawin. Normal ang lahat... maski si Cold. As in, bumalik talaga siya sa normal na Cold na kilala ko. Yung Cold na sir ang tawag sa akin. Palagi akong ginagalang. At nakikita ako bilang boss niya. Hindi na rin bago sa akin iyon dahil palagi naman siyang ganoon. Hindi niya talaga nagtatagalan na maging kapatid ko.

Kasalukuyan akong naghahanda para bumaba. Inaayos ko ang uniform na suot habang tinitingnan sa sarili mula sa salamin na nasa harapan. Tumigil lang nang may kumatok sa pinto. Kinuha ko na ang bag at cellphone ko saka agad na lumabas ng kuwarto pero agad din na nabunggo ang tao na nasa harap ng pinto.

"You're always doing that everytime you're going out." Sabi nito dahilan para magtaas ako ng tingin sa kaniya.

Why does it feels like... we go back from the start again.

"We should go downstairs, sir. Your parents are waiting." Matapos sabihin iyon ah umatras ito para bigyan distansya ang isa't-isa. Iminuwestra pa nito ang daan at tumango ng bahagya.

"Don't do that, Cold." Suway ko rito at nauna sa paglalakad pero nakabusangot na ang mukha. "It's uncomfortable."

"I'm just doing my job, sir. No need to feel uncomfortable." Saad nito kaya tumigil ako sa paglalakad at nilingon ito.

"That's why it's more uncomfortable! Because you keep on doing your job, babysitting me, every single time. I'm not a kid anymore, Cold. I don't need any of your help, okay? I can manage on my own!" Hindi ko napigilan na magtaas ng boses. Nakakuyom ang mga palad ko at deritsong sa kaniya.

"Am I an annoyance to you, sir?"

"Yes!"

"I'm sorry being annoying, sir. I'll try to be less irritating starting from now on. I'm sorry again." Hingi nito ng patawad at mababang yumuko.

Nakagat ko ang labi ko at basta na lang itong tinalikuran at deri-deritso sa paglalakad.

Nang makababa ako ay binati ako ng mga parents ko pero tanging ngiti at tango lang ang naibigay ko sa kanila. Itinutok ko sa plato ang paningin at hindi na tiningnan si Cold nang makababa rin ito.

"Why are you there, Cold?" Narinig ko pang tanong ni Daddy Leo sa kaniya. Hindi ito sumabay sa amin na kumain.

"I'll eat in the kitchen, sir. Please continue and don't mind me." Matapos sabihin iyon ay nagpaalam pa ito bago dumeritso sa kusina.

"What happened to him? Palagi naman itong sumasabay sa atin, ah?" Nagtatakang tanong ni Daddy Leo pero walang sumagot sa kaniya. "Do you know that happened to him, Niko?"

"I... don't know, dad." I did just called him annoying. That's the reason...

"Glare? Stare? May alam ba kayo bakit hindi sumabay sa amin si Cold? May problema ba siya? I know that he already did this before but... I'm still worried. Mamaya ay may problema na pala siya." Mababakas sa boses ni daddy Leo na nag-aalala talaga ito para sa lalaki.

"He's fine. Just get used to this kind of behavior of him, sweetie. Ganiyan talaga ang mga Silva. They're always thinking that they have no right to eat in the same table as where their master eats. Marahil ay gusto rin ni Cold na kumain ng mag-isa--"

"Walang nilalang ang gustong kumain ng mag-isa, Vladimir."

"Bakit parang galit ka sa akin, sweetie?"

"I'm not mad at you. I'm just saying that no one will ever want to eat alone. Maybe Cold really have a problem."