Beauty and The Nerd

[41,5][Anne]

Ik voelde me toch een beetje schuldig toen ik Brian zag weg lopen. Hij zag er zo slecht uit. En we zijn inmiddels twee dagen verder, Brian is weer niet op school. Met alle moed die ik in mij heb loop ik op Levi af. Dylan vind ik toch een soort van de beul van de twee en wanneer Levi even alleen is loop ik op hem af. 'Uhm hoi'  en ik kijk blozen naar mijn voeten. 'Hoi' zegt Levi vriendelijk. Opgelucht haal ik adem. 'Het is me opgevallen dat Brian er al een paar dagen niet is.' Levi begint me nu toch achterdochtig aan te kijken. 'Vraag jij dit voor die stalker.. hoe heettie...?' 'Vincent... nee of nou ja eigenlijk... hij weet niet dat ik hier ben.'  Levi kijkt me niet begrijpend aan.  'Ik kan er eigenlijk niet zo veel over zeggen.' Ik zie aan hem dat hij zijn geduld begint te verliezen en ik kijk zenuwachtig om mij heen. Levi zucht 'Het klopt dat Brian al 2 dagen niet is op komen dagen, en deze maandag was hij ook niet. Weet jij wat er met hem aan de hand is.?' 'Ik denk het wel, maar ik denk dat hij het jullie zelf moet vertellen. Jullie zijn toch echte vrienden?' 'Ja hij is mijn beste vriend.'  'Zal je hem nooit laten vallen, wat dan ook?' 'Nee nooit, hij was er ook toen mijn moeder overleed.' 'O wat erg sorry dat wist ik niet.' het is even stil tussen ons. Ik merk dat ik het toch eigenlijk wel een lieve jongen is en ik begin te blozen. 'Ik denk dat jullie maar even bij hem op bezoek moeten gaan.' 'Heeft het iets te maken met die Vincent?' 'Ik kan echt niks zeggen sorry, wil je het me wel laten weten als jullie bij hem zijn geweest?' 'Waarom ga je niet mee?'  'Maar Dylan dan?' 'Die zal het niet erg vinden hij is echt niet zo onaardig als hij er uit ziet. ' 'Oh.' en ik kan een scheef lachje niet onderdrukken.