Sacrifice

37

နန်းတွင်းကိုပြန်ဝင်ရတဲ့အချိန်မှာ လူ‌တွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကိုပိုခံလာရသည်။ Jongin လိုက်မကြည့်ပေမယ့် သူ့ကိုထူးဆန်းတဲ့အကြည့်တွေနဲ့ ဝိုင်းကြည့်နေတာကိုတော့ ခံစားမိသည်။ Sehun နဲ့လိုက်လာခဲ့တာက ဒီလောက်တောင် မနှစ်မြို့စရာကောင်းနေတာများလား။

ကြာလာ‌တော့ မဖြစ်မနေကိစ္စကလွဲရင် Sehun ဖန်တီးပေးထားတဲ့ အရင်အဆောင်လေးမှာပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပိတ်ထားမိသည်။ လူတွေရဲ့ နောက်ကွယ်က အတင်းအဖျင်းတွေမဆိုထားနှင့်။ သူတို့ရဲ့အကြည့်ကပင် Jongin ကို စိတ်ပင်ပန်းစေသည်။

လေးထောင့်ကွက်တွေပေါ်က အဖြူနဲ့ အနက်ရောင်အဝိုင်းပြားလေးတွေကို နေရာရွှေ့ကစားရင်း ထွက်ပေါက်ရှာမတွေ့။ သူအရင်က ဒါမျိုးတွေ ကောင်းကောင်း ကစားနိုင်ခဲ့တာပဲ။ အဲ့အချိန်မှာပဲ လူတစ်ယောက်ဝင်လာပြီး ပိတ်ဆို့ခံထားရတဲ့ အဖြူရောင်ကို ဖောက်ထွက်ပေးလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ .. ကိုယ်တိုင်လာခေါ်တော့ ခံစားချက်လေးက"

"ဒီလိုပါပဲ"

Jongin က စိတ်မပါသလို ပြုံးပြပြီးဖြေတော့ Baekhyun တစ်မျိုးဖြစ်သွားရသည်။ သေချာကြည့်တော့ မျက်နှာလည်း အရင်လိုမလန်းဘဲ ခပ်မှိုင်းမှိုင်း။

"တောင်းပန်ပါတယ် .. အနည်းဆုံးတော့ အဲ့တုန်းက မင်းအနားမှာရှိနေပေးခဲ့ရမှာ .. စိတ်မကောင်းပါဘူး"

"မဟုတ်တာပဲ .. ငါကိုက တမင်မပြောပြခဲ့မိတာပါ"

"နောက်ဆိုမပြောမဆိုနဲ့ အဲ့လို မပျောက်သွားနဲ့ .. မင်းကြီးက ဘယ်လောက်စိတ်ပူသွားတယ်မှတ်လဲ"

"မင်းရော ငါ့ကိုမလွမ်းဘူးလား"

ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကို လက်ပိုက်ကာမှီထားရင်း Baekhyun က ခပ်ဟဟရယ်ကာ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ ဖြေသည်။

"မလွမ်းပါဘူး .. ငါ့ချစ်သူလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့ ဘာလို့ လွမ်းရမှာလဲ .. ပျော်တောင်ပျော်နေတာ"

"ဟား .. လိမ်နေတာ သိသာလိုက်တာ .. မင်းရော အဆင်ပြေတယ်မလား"

"ငါလည်း ထွက်ချင်နေတာ .. ဒီအလုပ်က ငါနဲ့ဓာတ်မတည့်ဘူးထင်တယ် .. အရင်လို လွတ်လွတ်လပ်လပ်နဲ့ပဲ .. "