seans chimer

otchłań

przepraszam bardzo ale
czy wie ktoś może
jak porzucić tę twarz
(tę niezręczną ekspresję
krzywe podobieństwa do kogoś
lub czegoś)
by mogła w końcu
jak zamknięty słoik
odseparować
moje nieistotne wszystko
połknąć cały blichtr zakrztusić się niesmakiem
zabrać wprost w
bezpowrotność

pytam a sen
w pośpiechu wtacza się
na sam czubek transcendencji
jakby wspinał się po
karmelowej wydmie

czy wie ktoś może
jak porzucić te myśli
(bałagan obsesje
bohemę pustki)
by mogły w końcu
wysuszyć się
na zgranatowiałą kruchość
przerzedzić beztroską
wytrzepać wszystkie te
dekonstelacje
które łamią się o ironię
materii

pytam a sen
rozprostowuje kończyny z kosmosów
wdychając surową utopię
w konturach milczących
przestrzeni

czy wie ktoś może
jak porzucić to życie
(kolaż z samotnych oczu
i niewidzialnych szkiców
na ścianach złudzeń)
by mogło w końcu
jak rzeźba z ciszy
rozwarstwić się w jeziorze czasu
gładko wyłysieć z pian ferworu
frenezji niestałości

pytam a sen
rozmywa się w pamięci nocy