Love Me Harder Daddy

KABANATA 9

Kabanata 9

           " You're always be my moon at my darkest night. And if you disappear. I am willing to wait for you until you come back. And if you didn't. I am willing to follow you. That's a promise."

Ilang ulit na ba 'yang naglalakbay sa isip ni Zero? Sa ngayon sa sobrang dami ng naging paglalakbay niyan sa isip niya ay hindi na niya magawang matandaan kung ilang beses na.

Isa. Dalawa. Tatlo. O baka naman sampo?

Bakit nga ba? Bakit paulit-ulit iyang bumabalik sa alaala ni Zero? Ano bang meron d'yan!

Fuck! Fuck! Fuck!

Sa ngayon iyang mga salita na 'yan ang pinaka-ayaw niya sa mundo. Diyan niya naramdaman ang mga negatibong pakiramdam na hindi niya dapat nararamdaman.

Ina niya si Pia at ama niya si Zach, dapat bilang isang anak maging masaya siya sa kinalabsan ng pagmamahalan ng kaniyang mga magulang, pero kung susumahin ang pagkatao ni Zero. Hindi niya magawang maging masaya. Sa halip inggit at selos ang naramdaman niya na hindi naman niya alam kung bakit. Hindi alam o ayaw ko lang malaman ang totoong dahilan?

Natakpan ni Zero ang kaniyang mukha gamit ang kumot. It's getting even more frustrated. Like shit! This is totally shit!

Maging pati sa kaniyang pagtulog ay hindi siya pinatutulog ng mga isipin. Ng mga salitang iyon na ibinigkas ng kaniyang ama sa kaniyang ina. Ng inggit at ng selos.

Nakakainis. Nakaka-frustrate. Nakakab'wisit!

Tinapon niya ang unan ng siya'y mahirapang huminga. Bumangon siya at lumabas ng k'warto niya. Gawain kasi niyang lumabas ng k'warto sa tuwing hindi siya nakakatulog. At sa tuwing nangyayare iyon, pumupunta siya sa k'warto ng kaniyang mga magulang upang doon magpalipas ng gabi.

Pakiramdam kasi ni Zero sa tuwing yakap siya ng ama ay nagiging komportable siya hanggang sa tuluyan na niyang ipikit ang kaniyang mga mata at makatulog.

Nasa labas siya ng pinto ng k'warto ng mga magulang ng akmang kakatok na sana siya ng bigla siyang makarinig ng pamilyar na mga tinig na tanging sa mga palabas sa TV lang niya noon napapakinggan. 'Yung mga daing, ungol at halinghing. 'Yung tinig ng mga pagnanasa para sa isa't-isa.

At the age of fourteen years old, malinaw na malinaw kay Zero ang mga napapakinggan niyang mga tinig. Malinaw na malinaw para sa kaniya ang mga nangyayare sa loob kahit pa nga hindi niya iyon nakikita.

Sex? Or should they call it make love?

Inagaw ni Zero ang kaniyang kamay na akmang kakatok sana. Parang namilipit ang kaniyang buong pagkatao sa sakit na sa kaniyang puso nagsimula.

Ang hindi na naman malamang pakiramdam ay naramdaman na naman niya sa pagkakataong narinig niya ang mga ungol ng pagnanasa na nagmumula sa loob ng silid ng mga magulang niya.

Nagkakaroon palang siya ng imahenasyon sa kaniyang isip ay hindi na niya mapigilan ang kaniyang sarili kundi ang daingin ang sakit sa kaniyang dibdib.

Was he just overreacting? No, he wasn't.

Alam naman na'ten na kapag ang taong minamahal na'ten ay may minamahal na iba, doon mas lalong dumurugo ang ating mga puso. Kapag ang ating mahal ay gumawa ng kahit simpleng kasweetan sa iba ay hindi na'ten mapigilan ang sariling masaktan. Kahit pa nga maliit lang na bagay iyon. Kahit pa nga simple lang at wala namang malisya. As long as nakikita o naririnig na'ten kahit simpleng ka-sweetan pa 'yan, o 'di kaya naman ay kahit simpleng care pa 'yan as long as sa iba niya ginagawa, hindi na'ten mapipigilan ang ating sarili kundi ang makaramdam ng selos. Overreacting man tawagin, nagmahal lang tayo at hindi na'ten matatanggap na ihati sa iba ang mga saya na nadanas na'ten sa mga taong pinakamamahal na'ten. Ika nga, "Ipagdadamot ko kasi mahal ko. Ikakasakit ko kasi mahal ko. Mahal ko kaya akin siya ng buo." 'Yun ay kung ang mahal mo ay mahal karin.