Love Me Harder Daddy

KABANATA 44

Kabanata 44

               ILANG ORAS pa ang naging pamamalagi ng magkaibigang si Tyson at Zero sa ilog. Nakaka-sampong piraso na sila ng nahuhuling isda, may malaki, katamtaman ang laki, hanggang sa paliit ng paliit at lahat ng isdang nadagdag ay nahuli sa sariling kawil ni Tyson. Pa'no ba naman kasi makakahuli si Zero, e hindi na ito bumalik sa p'westo nito, simula noong makahuli ito ng una nitong huli.

Hindi na nito pinagtuunan ng pansin ang fishing rod bagkus ay nakatuon na ang pansin nito sa timba at habang parami ng parami ang nahuhuli ay mas lalong makikita ang pag-e-enjoy nito.

"It's already three in the afternoon. Tara na uwi na tayo ng mailuto na natin 'yan." ani Tyson, hindi naman umimik ang kaibigan na napa-pout na lamang.

And as usual, he started to clean things up. Inilagay na rin niya ang lahat ng mga gamit sa loob ng sasakyan. Natapos na niyang ilagay lahat ng muli niyang lingonin si Zero. Isa na lang ang nalimot niya, ang timbang pinaglalagyan ng isda. Hindi kasi niya itong na-unang ipasok sa sasakyan sapagkat nakikita pa niya si Zero na tila hindi na mabuwal sa kinatatayuan habang pinagmamasdan ang mga isda sa timba.

"Zero, let's go." aniya at akmang kukunin ang timba.

"Are you really going to cook that?" Zero asked in a serious tone. Pakiramdam kasi ni Zero ay naawa siya para sa mga isda. Kung kaniyang kagustuhan nga lamang ay gusto niyang alagaan ang mga iyon hanggang sa lumaki. Kahit pa nga sa maikling pagkakataon na nakita niya ang mga ito ay nakaramdam na siya ng pagmamahal sa isda.

Some will think it's weird. Pero tulad ng taong may pagmamahal sa isang hayop o mas kilala sa tawag na (pet lover), cat for example. Kahit kaunting minuto mo lang 'yung makita o makasama. Mapapamahal at mapapamahal ka dito. It's called a pet instinct, ang pinagkaiba nga lang, isda ang natipuhan ni Zero. He didn't even know na magugustuhan niya ang isda.

"Yes, of course, Zero. Mamatay at mamatay na rin naman 'yan. So, iluto na lang." mas lalong naging malungkot si Zero. Binitiwan na nito ang timba at walang imik na naglakad patungo sa kotse.

On the other hand, feeling weird of what Zero's action, ay napangiti na lamang si Tyson.

Don't worry, Zero. I am just teasing you. I'm not going to kill your, Sonson. I'm not going to kill myself. My pink buddy.

Ipinilig ni Tyson ang kaniyang ulo sa pag-iisip. Ngi-ngiti-ngiti siyang sumunod kay Zero dala ang timba.

But for now. Let me tease you more.

Tyson secured the bucket. He tightened its protection para kahit umandar na ang sasakyan, hindi matatapon ang laman ng timba.

Matapos ang lahat ay bumalik na siya sa loob ng sasakyan. Sa loob pa lamang ay pansinin na niya ang reaksyon ni Zero. Malungkot parin ito at hindi umiimik. Tila ganoon na nito kamahal ang nahuling isda.

Nasa kalagitnaan na sila ng biyahe nang basagin na ni Tyson ang katahimikan.

"Zero, you look sad. What happen?" he teased Zero.

Pinandilatan lamang siya ng mga mata ni Zero at muli itong pumihit sa kabila paharap sa windshield ng sasakyan. "I'm not talking to a killer like you!" every words he let out was deep. May pinangggalingan talaga ang mga salita nito.

"You look angry." hindi niya mapigilang matawa. "You don't have to get mad at me. I'm not going to cook those fish."

Parang nabuhayan ang mukha nito Zero na lumingon sa kaniya. Hindi man nito gustong ipakita ngunit kitang-kita niya ito. And that made him smile.

"Talaga?" masinsinan ang pinakawalang tingin ni Zero habang nakatitig sa mga mata ni Tyson.

Tyson just nodded.