Love Me Harder Daddy

KABANATA 47

Kabanata 47

          AFTER thinking for not so long, Zero finally made his decision. Pinag-isipan niyang mabuti ang lahat. Mga posibilidad na mangyayare kung mapapabuti o mapapasama. Hanggang sa wakas mayroon na siyang desisyon at handa na siyang isiwalat iyon sa ama.

Umaga habang kumakain ng agahan, ay pinakikiramdaman lamang ni Zero ang ama habang kumakain. Hindi niya alam kung pa'ano ito lalapitan o kakausapin. He's still feel awkward. Nahihiya parin siya sa mga nangyare noong nakaraang araw.

"Dad," kapag kuwan ay tawag niya rito.

"Yes?" his dad answered.

"I've made my decision." he said. "I'm going to, America. Doon ko itutuloy ang pag-aaral ko." wala na itong atarasan. Ito ang kaniyang napag desisyonang gawin at ito ang dapat mangyare.

Ilang segundong nanahimik ang ama bago nagsalita. "I'll take care everything. Ako na ang bahala sa pag-alis mo." anang ama.

Kapag kuwan ay pinagmasdan lang ni Zero ang kaniyang ama. Sinisipat niya ang magiging reaksyon nito at doon'y nakita ni Zero na tila pabor pa ang ama sa naging desisyon niya. Kaya marahil ang lahat ng nasambit ay kailangang maisakatuparan.

"You need to pack your things. Bukas na bukas din ay aalis kana. Ihahatid kita sa airport. Ako na ang bahala sa lahat." dugsong pa ng ama.

Nakaramdam ng kudlit na kalungkutan si Zero habang iniisip ang lahat. Gusto niyang bawiin ang mga sinabi sapagkat hanggang ngayon may pinanghahawakan parin siya kung bakit ayaw niyang umalis ng Pilipinas. Unang una na roon si Tyson. Si Tyson na hanggang ngayon hindi parin nagpaparamdam sa kaniya. Si Tyson na hanggang ngayon hindi parin niya alam kung saang lupalop ito matatagpuan.

Ngunit sa kabila ng isang bagay niyang kinakapitan kung bakit ayaw niyang umalis, meron ding isang bagay siyang kinakapitan kung bakit gusto na niyang umalis.

Tukso ang katawan ni Zero. Maraming bagay ang nilalabag ng kaniyang katawan. Bago pa man niya tuluyang hindi makontrol ang sarili, kailangan na niyang umalis.

Mahal niya ang ama. At habang tumatagal ay lalong mas tumitindi ang pagmamahal niya rito. Natatakot siya sa maaring posibleng mangyare. Natatakot siya para sa sariling nararamdaman.

Saang anggulo man tingnan. Mali ang magmahal sa ama higit sa dapat ay limitasyon lamang. Walang anomang tama sa kaniyang nararamdaman. Walang tama sa lahat lahat!

Natapos ang kanilang agahan. Pumasok na si Zero sa loob ng kaniyang k'warto dala ang bigat dito sa kaniyang dibdib. Wala siyang tapang upang ipaglaban ang maling pagmamahal.

Inumpisan na niyang impakehin lahat ng kaniyang mga dadalhin. Iilang importanteng gamit lang ang dadalhin niya, mayroon naman na siyang mga damit roon sa America dahil nga doon sila nagbabakasyon sa tuwing walang pasok.

Habang nag-iimpake, hindi maiwasan ni Zero ang malungkot. Sukat pa ngang may isang butil ng luha ang kumawala sa kaniyang mga mata.

I can't. I can't leave him alone. aniya sa sarili na ang tinutukoy na hindi maiwan-iwanan ay ang mahal na ama.

Nag sunod-sunod ang bagsakan ng mga luha ni Zero. Hindi na niya matutupad ang pangako sa ina na hindi niya kailanman iiwan ang ama. Pero kasi habang tumatagal siyang kasama ang ama, mas lalong lumalalim ang pag-ibig niya rito. At mas lalong sumasakit ang lahat.

Pinunas ni Zero ang kaniyang mga luha. There's no need to shed tears. This is the right thing and he needs to do it!

Matapos makapag-impake ng mga gamit ay inilagay lamang niya iyon sa isang tabi.