Love Me Harder Daddy

KATAPUSAN BOOK 1

Katapusan Book 1

        NAKA-LIMANG bote na ang naubos niyang alak. Nararamdaman na rin niya ang pagkalasing habang mas nagiging emosyonal siya sa bawat paglipas ng oras.

Kanina pa nagsisipagpatakan ang luha ni Zero, nanikip ang dibdib niya at sobra siyang nasasaktan. Wala siyang mapagsabihan ng nararamdaman. Walang makausap, walang mapaglabasan ng sama ng loob. Tahimik lang siyang umiiyak.

Kapagkuwan ay natigilan siya ng marinig ang sasakyang padaong sa garahehan ng bahay nila. Pinunas niya ang luha at inayos ang sarili. Nagbukas siyang muli ng bote ng beer at sumimsim.

Nagsikalat ang mga bote sa lapag at ang amoy niyon ay umalingasaw sa paligid. Rinig niya ang yabag ng ama palapit sa kinaroroonan niya. Nagmistulan siyang walang pakiramdam. Basta't itinuloy niya ang ginawa.

Nakalapit na si Zach sa kinaroroonan niya, ramdam niya ang saglit nitong pagtigil bago muling nagpatuloy sa paglalakad.

He can't take it anymore!

Malakas niyang hinagis ang hawak niyang bote ng alak sa pader dahilan para mabasag iyon at magkalat ang laman maging ang mga nabasag na bubog. Iyon ang naging dahilan ng pag tigil ng ama sa paglalakad.

Lakas loob siyang tumayo at nagsalita. "Hanggang saan mo ako kayang tratuhing parang multo?!" nag-ngingitngitan ang kaniyang ngipin sa pinaghalong galit at sakit. "Why are you doing this to me?"

Hindi nagsalita si Zach. Nanatili lamang itong nakatayo kaya humakbang siya palapit dito at humarap. Sinalubong niya ng tingin ang ama. Ilang minuto niyang tinitigan iyon.

Sinuri ni Zero ang kabuuhan ng mukha ni Zach. Napakunot ang kaniyang noo habang pinagmamasdan ang lalaki.

Pugto ang mga mata ng ama, maiitim ang ilalim ng mga bahagyang lumubog nitong mga mata. Makikita rin ang pamamayat nito.

Zero started to cry. Masagana ang luhang kumawala sa kaniyang mga mata.

"Why? Tell me? Bakit mo ginagawa sa'kin ito?" garalgal ang boses niya.

"What we did was wrong—what i did was wrong. I shouldn't have provoked you." unang salitang lumabas sa bibig nito. He maintained his posture. "It was all my fault. Kasalanan ko. I'm sorry!" maamo ang mukha ng kaniyang ama.

"Fuck!" marahas niyang sigaw bago nagsalitang muli. "Zach, can't you see? I love you? I love you so much!" he sounded sad and pleading. "Mahal kita at hindi ko pinagsisisihan ang nangyare sa ating dalawa. Masaya akong nangyare 'yon at nasasaktan ako sa bawat pag-iwas mo sakin. Sobra akong nasasaktan sa ginagawa mo. Mahal kita. Mahal na mahal kita." napahibi siya habang sapo ang naninikip niyang dibdib. "Please tell me you love me too. Sabihin mo saking mahal mo rin ako? Please." hinawakan ni Zero ang mukha ng ama at akmang hahalikan niya ito.

Nakalas siya ng maitulak siya ng ama. Seryoso ang ibinaling nitong titig sa kaniya. "Mali ito! Mali kung anoman itong gusto mo! Can't you see i'm your father?! Hindi mo ba nakikita 'yon? Nakalimutan mona ba 'yon?"

Wala na siyang pakialam sa mga sinasabi ng ama niya. Nilapitan niya itong muli at niyapos. "Mahal kita. Mahal kita. Mahal na mahal kita." para siyang halos magmakaawa.

Tinanggal ni Zach ang kamay ni Zero na nakayakap dito. "Stop! Stop saying nonsense, Zero!"

"Sabihin mo sa'kin na mahal mo rin ako. Mahal mo ba ako?" tanong niya sa ama. Dalawang sagot lamang ang pwede nitong isagot sa kaniya. At isa lamang doon ang gusto niyang marinig. Ang sabihin din nitong mahal din siya nito.

"I love you pero bilang anak ko at hanggang doon lamang iyon. Isang tao lang ang mahal ko.. at hindi ikaw 'yun. Si Pia na Ina mo lamang ang taong minahal ko at mamahalin ko hanggang sa mamatay ako. 'Yan ang pakatandaan mo!" mga huling salitang sinabi ni Zach bago nito siya iniwan. Sumakay ng sasakyan at umalis ng bahay.