Love Me Harder Daddy

KABANATA 62

Kabanata 62

       SUMAPIT ang kinabukasan, masaya at matamis ang naging paggising ni Zero. Basta magaan ang pakiramdam niya.

Lumabas na siya sa silid matapos niyang makapag hilamos at makapag-sipilyo ng ngipin. Pasado alas 6 ng umaga. Magluluto pa siya ng agahan.

The entire house was silent as he looked around. He went out of the house to check the garage to see if his father's car was still there. Wala na ang kotse ng kaniyang ama. Patunay lamang iyon na naka alis na ito.

He quickly checked his cellphone to see if his father had left a message for him. He was like this whenever he left early. Hindi ito nakakalimot sa kaniya

Nothing. He hadn't received a single message, the only one there was his message from last night.

His sweet smiles from earlier were gone and replaced with sadness.

His shoulders slumped as he returned inside the house. He went to the kitchen while wondering if Zach had left him any cooked food, like he always did.

But the only thing left in the kitchen was the food he had cooked last night. It was cold.

It was the same as before. Obviously untouched.

He threw away the cooked food without thinking, then washed the dishes and returned to his room.

He had no desire to eat and he also lost the desire to move. It was as if the sky and the earth had fallen on him.

Nakatitig lamang si Zero sa kaniyang cellphone, nagbabaka sakaling tumunog iyon—magpadala ng mensahe sa kaniya ang ama—pero wala.

"Kasalanan ko! Kasalanan ko lahat!" nahilot niya ang sentido ng bahagyang manakit iyon. Sabi na nga ba. Dito na magsisimula ang lahat.

Hindi niya namalayan, habang lulan ng paghihintay at pag-iisip, nakatulog siya.

Hapon na ng siya'y magising. Napabalikwas pa siya ng bangon kapag kuwan ay sinuri ang cellphone upang tingnan ang oras. Pasado alas 5 na ng hapon. Ramdam na rin niya ang pagkalam ng kaniyang sikmura.

Mabilis siyang bumangon at lumabas ng silid. Isa lang ang nasa isip niya. Iyon ay kung nakabalik na ang kaniyang ama.

Sa kasamaang palad, wala ang kotse nito kaya matamlay siyang bumalik sa silid. Inabala na lang niya ang sarili sa pag ligo. Matagal tagal din iyon bago siya natapos.

Mahigit 6:30 ng hapon ng siya'y matapos. Nag bihis lamang siya at muling lumabas ng silid. Nagbabaka sakaling dumating na muli ang ama.

Wala. Wala parin ito.

Sinilip lamang ni Zero ang ref kung mayroon siyang makakain since talagang binabanaag na siya ng gutom. Good thing meron doong ready to it na. Binuksan niya iyon at kinain. Hindi pa man siya nangangalahati ay tumigil na siya. Nawalan na siya ng gana.

Nilibang na lang ni Zero ang kaniyang sarili sa panonood ng T.V. sa sala.

Natapos ang palabas nang ni isang pangyayare sa pinanood ay wala man lang siyang natandaan. Walang ibang umuukupa sa kaniyang isipan kundi si Zach. Si Zach lang at wala ng iba.

Lumipas pa ang ilang oras niyang paghihintay. Naka sampong movie na siguro ang ume-ere sa T.V. ngunit hanggang ngayon ay wala parin ang ama. Kulang na lang pumutok iyon sa init.

Marahas ang frustration na namumutawi sa buong pagkatao ni Zero. Nababalot siya ng mga halo-halong emosyon. Kanina pa siya napapasambunot sa sariling buhok.

Shit! The fuck!

Ilang oras pa siyang naghintay ngunit walang dumating. Nahiga na siya sa sofa.

Naghintay pa si Zero ng naghintay hanggang sumapit ang madaling araw. He's hopeless now. Balak na sana niyang bumangon upang bumalik na sa k'warto niya nang marinig niya ang sasakyan ng ama na pumarada sa garahehan ng bahay.