Kissing Tutorial (COMPLETED)

Chapter 33

Good afternoon ladies and gentlemen. On behalf of Philippine Airlines, it is my pleasure to welcome you on board flight 4B7. 

HINDI ko na naintindihan pa ang ilang pinagsasabi ng captain sa loob ng eroplanong sinasakyan namin. I am worried about Eight. I made a promise.

I didn't even know this plan of my mom. 

. . . And I thought it was just a family vacation, not until I heard my mom say that we'd be studying in the United States. Hindi man lamang niya muna kami kinausap tungkol dito.

"Today is our flight?" I asked mom out of shock.

"Yes A, so pack your things now, Napag-usapan na namin ng papa mo na i-transfer kayo roon, we will be staying in U.S. for good."

"What? But mom?" I am so disappointed. "I wanted to stay here, I wanted to study here."

"No," my mom answered. "Hindi ka pwede rito, walang magbabantay sa 'yo. Mas magandang magkakasama tayo sa U.S. para nakikita namin kayo ng papa mo. 'Wag ng matigas ang ulo."

Gusto ko mang manatili rito pero hindi talaga pwede. Kailangan kong sumama sa parents ko. May naghihintay kasi sa kanila na malalaking projects sa U.S. at matatagalan bago sila makauwi kaya gusto nila kaming isama.

"Mom gave me thirty minutes, please? May pupuntahan lang akong kaibigan. I have to say goodbye at least." I beg my mom. I am dressed already and we are ready to go, but I really wanted to see Eight. I promised her!

"No, male-late na tayo."

"I made a promise, mom! Please! I just have to say goodbye at least, please? I will be very fast; I promised!"

Sa huli ay wala na siyang nagawa pa kaya naman natuwa ako dahil makakapagpaalam ako kahit papaano kay Otso.

Napagdesisyunan na rin ni dad na idaan na lamang itong sasakyan namin sa bahay nina Otso, para hindi na ako mahirapan at hindi na magtagal pa pero. . .hindi ko nakita si Otso.

"Otso!"

"Tao po!"

"Tao po!"

Tawag ako ng tawag sa tapat ng bahay nila habang pasilip-silip sa kanilang bintana—umaasang may makakarinig sa akin—pero nabigo ako. Nagtanong-tanong na rin ako sa mga kapitbahay nila pero umalis daw sina Otso kasama ang nanay niya.

"Mom, just wait a minute, please? Baka dadating na rin po sila," pakiusap ko.

I tried to wait and wait, but. . . they never showed up.

Tahimik akong bumalik sa loob ng sasakyan. I don't know what to feel, but I was so upset. My fingers were a bit shaky in distress. Nakita ko pang napasulyap sa akin si dad bago muling nagmaneho pero nag-iwas na lamang ako ng tingin.

"Son, are you okay?" my dad asked me. Sandali ko siyang sinulyapan bago ko muling ibinalik ang aking tingin sa bintana nitong eroplano.

"Yes, I am."

—

NANG makarating sa condo—dito sa U.S. agad kong iniayos ang aking mga gamit sa aking magiging kwarto.

May ipinakilala pa sa amin si dad na yayang mag-aasikaso sa amin sakaling mawawala sila ni mama.

Nang maihuho ko ang aking mga gamit mula sa maleta ay mabilis kong nakita ang isang balot na mikmik na agad nakapagpaalala sa akin kay Otso kaya naman agad ko 'tong kinuha sa maleta at naupo sa napakalambot na kama.

Isa ito sa paborito naming kainin kapag wala kaming magawa.

"Kuya!" matinis niyang tawag habang nakaupo kami sa may waiting shed malapit sa school na aming pinapasukan.