||Reven Maria Potter||

On Dört

Reven yatağından hızla çıkıp annesinin odasına gitti. Tam annesini sarsıp uyandırmak için ona dokunacaktı ki aklına birşey takıldı.

Annesi ona babası hakkında hep kötü yorumda bulunurdu. Babası bunu biliyor olacak ki onun rüyasına girmişti. Oda biliyordu Çocuğunun annesinin huyunu diye düşündü Reven.

Eğer babası, annesinin onunla iletişime geçtiğini bilmesini isteseydi elbetteki yanlarına gelirdi.

Reven annesine doğrultuğu ellerini hemen indirdi ve yavaş odadan çıktı. Conopus'un kaldığı odaya gitti.

Conopus'un uykusu hafifti. Odaya giren kızla hemen uyanıp doğruldu.

"Reven?... Neden uyanıksın?"

"Bir rüya gördüm... Babamı gördüm"

"Babanı mı?" Dedi düşünceli bir şekilde.

"İstediğin birşey var mı?" Dedi sanki ondan küçük olan kızdan emir beklermiş gibi.

"Var. Kalk ve odama gel bekliyor olacağım"

Conopus sıkıntıyla iç çektı. Ve ayağa kalktı. Reven ise odasına gittmişti bile.

Reven'in odasında bir sürü kitap açıktı. Hepsinde önemli olan yerler çizilmiş ve yanlarına notlar alınmıştı. Reven bir elinde kitap varken diğer elini gelişi güzel salladı. Odanın ortasında 2D bir harita oluştu. Sessizlik büyüsünü ise çoktan yapmıştı.

Kapsı yavaşça çalındı.

"Gel"

İçeri Conopus girdi pjamalarını değiştirmiş gündelik kıyafetler giyinmişti.

"Gel Conopus otur" dedi Reven elindeki kitaptan başını kaldırarak.

"Sabahın beşinde çalışmak zorundamıyız?" dedi bıkmış bir hali vardı.

"Elbette. Yeni gerçekten istiyorsam çalışmalıyız"

"Ne desemde vazgeçmiyeceksin değil mı?" Dedi Conopus

"Hayır, vazgeçmeyeceğim" dedi soğuk bir sesle.

"Ama Miss.Baker bu fikiri onaylamı-" Conopus'un lafı Reven tarafından kesildi.

"Onun fikrini soran kim?" Dedi hırsla

"O yok artık Conopus anla normalde asla hiçbir özel çocuğu bırakmazdı. Gücüm onu korkutu. Onun yerinden edeceğimden korktu"

"Gücünden korktuğu doğru ama-" lafinı yeniden bölündü Conopus'un

"Aması yok Conopus. Bende korktu. Zihninde gördüm o korkuyu. Onu yerinden ediceğimden ölesiye korkuyor...Yapacağım iyi bir lider nasıl olunur herkese göstereceğim" dedi hayal kurar gibi.

Conopus tam birşey söyleyecekken Reven onun yanına gidip kolunu tutu. Tırnaklarını genç oğlanın koluna saplamıştı.

"Bana bak Conopus senin kaç kere hayatını kurtardım değil mi? Senin canın bana ait ve ben ne istersem onu yaparım" dedi Buz gibi sesiyle.

İşte bu yüzden insanlar Reven ve Conopus'un arkadaşlığına inanamıyordu. Onların ki arkadaşlık sayılamazdı. Zira arkadaşlar birbirine köle gibi davranmazdı.

Reven tırnaklarını daha çok batırdı. Conopus'un canı yansada ses çıkarmadı.

"Anladın mı?"

"Anladım" dedi Conopus ama sesini kendi bile zor duymuştu.

"Anlayamadım?" Dedi Reven

"Anladım" dedi Conopus daha yüksek sesle.