||Reven Maria Potter||

Altmış Yedi

Reven ileriki günleri genel olarak durgun geçirmişti derslerde bile kafasını masaya koyup uyumayı tercih etmişti. Profesörleri başta olmak üzere birçok kişi ondaki bu değişimi fark etmişti. Soluk teni dahada solmuş hasta gibi olmuştu.

O günkü tavrından sonra annesinden özür dilemeyide ihmel etmemişti suçlu olduğunda özür dilemekten gocunmazdı zaten. Sorun onu hatalı olduğuna inandırabilekti. Her konuda hatasız, müthiş olduğuna inanıyordu.

En sevdiği tatlının oldu gün bile mutsuzdu. Çok geç gelmişti akşam yemeğine ve çikolatalı pastadan ona kalmamıştı. En sevdiği şeylerden biri olduğu için olmayan keyfi iyice kaçmıştı. Yemeğini bitirip gözleriyle Conopus'u aradı. Bakmaya devam ederken biri onu dürttü.

Harry'di bu. Pasta dilimini Reven'in önüne itirmişti. Reven bir pasta dilimine birde Harry'e baktı. Çikolatalı pastanın Harry'nin de en sevdiği tatlı olduğunu biliyordu.

"En sevdiğin" dedi sadece Harry.

"Seninde en sevdiğin" dedi gülümseyerek Reven.

Harry yalandan karnını tutu. Yüzünüde ekşitmeyide ihmal etmedi.

"Midem çok ağırdı yiyemeyeceğim sen ye" diye yalan söyledi.

Reven onun bu haline gülüp eline aldığı küçük bıçakla pasta dilimini yarıya böldü.

"Aaa" dedi Harry doğrularak.

"Bu daha mantıklıymış" dedi afallamış bir şekilde.

Reven daha çok güldü. Harry bu günlerde onu gülümsetebilmek için büyük bir çaba sergiliyordu.

"O zamn kardeş payı" dedi Harry

"Kardeş payı" dedi Reven.

İki kardeş en sevdikleri pastayı yerken muhabbet etmeyide ihmal etmiyordu. Harry Profesör Snape'e karşı düşüncelerini paylaşıyordu Reven'le.

Reven ise Profesör Snape'in ona karşı bu kadar iyiyken Harry'e karşı bu kadar kötü olduğunu dinliyordu. Reven daha Hogwarst'a gelmeden önce neler olduğunu anlatıp duruyordu.

"Lestrange Profesör Snape seni çağrıyor"

Reven sesin gelediği yere döndü. Onlardan bir sene küçük bir Slytherin öğrencisiydi.

"Peki tamam" dedi Reven.

Çantasını kolunatakıp ayaklandı. Gittmeden,

"Sonra görüşürüz" demeyide ihmal etmedi.

Zindanlara inerken Profesör Snape'in onu neden çağırdığını düşünmeden edemedi. Yanlış birşey mi yapmıştı?

Kafasını yerden kaldırınca gördüğü görüntüye şaşırdı. Conopus önde yürüyordu ve Cho Chang'de onu takip ediyordu. Cho , Conopus'un koluna dokunmadına saniyler kala Reven bir kolonun arkasına saklandı.

"Chang?" Dedi Conopus. Ne alaka dermiş gibiydi.

"Conop-"

"Reven dışında kimse bana öyle seslenmez" diye lafını böldü Conopus

"Gerçekten Reven'in kölesi gibisin" dedi Cho bitkinlikle.

Conopus onu umursamadı bile. Onu orda bırakıp tekrardan yoluna gidicekken Cho onu bir kez daha engelledi.

"Ne istiyorsun benden?" Diye sordu Conopus bıkmış bir şekilde.

"Şey... O gün yüzümü kurtardığın gün. Sana teşekkür bile edemedim"

Reven ihanete uğrama duygusunu yeniden tattı. Conopus o kızla arasındaki sorunları bildiği halde nasıl olurda Cho'ya yardım ediyordu?

"Sessiz olsana birisi duyacak" diye azarladı Conopus.