||Reven Maria Potter||

Yetmiş Altı

Voldemort, Harry'ye bakmayı bırakıp kendi bedenini incelemeye koyuldu. Elleri büyük, soluk renkli örümcekleri andırıyordu. Uzun, beyaz parmakları kendi göğsünü, kollarını, yüzünü okşadı. Gözbebekleri tıpkı bir kedininki gibi incecik ve dikey olan kırmızı gözleri, karanlıkta daha da fazla parlıyordu. Ellerini kaldırıp parmaklarını büktü, yüzünde bir coşku, bir bayram sevinci ifadesi vardı. Yerde yatmış kıvranan, kanları akan Adam, yeniden sürünerek ortaya çıkıp tıslaya tıslaya Harry'nin çevresinde daireler çizen yılana da aldırmadı bile.

Anormal derecede uzun parmaklı ellerinden birini cebine sokup bir asa çıkardı. Onu da şefkatle okşadı. Sonra kaldırdı ve adama çevirdi. Adam havalanarak Harry'nin bağlı olduğu mezar taşına çarptı. Taşın dibine çöktü, yerde büzülerek ağladı. Voldemort kıpkırmızı gözlerini ilk Reven ve hemen onun yanındaki genç çocuğa çevirdi.

Genç, Reven'in bedenine bakarken kafasını kaldırıp Voldemort'un gözlerinin içine baktı. Sessizlik hüküm sürdü birkaç saniye.

"Onu hemen bırakın!" Diye bağırdı Harry zar zor.

Voldemort bu sefer bakışlarını Harry'ye çevirdi; tiz, soğuk, neşesiz bir kahkaha attı.

Adamın cüppesi artık kanla parıldıyordu; kolunun kesik yerini cüppesine sarmıştı.

"Lordum..." dedi, tıkanarak

"Lordum... söz verdiniz... söz vermiştiniz..."

"Kolunu uzat" Dedi Voldemort tembel tembel

"Ah, Efendimiz... teşekkür ederim, Efendimiz..."

Kanayan güdük kolunu uzattı, ama Voldemort yine güldü.

"Öteki kolun, Kılkuyruk."

"Kılkuyruk, Kılkuyruk" Diye fisıldadı Harry. Bu ismi daha önce duyup duymadığından emin değildi.

"Efendimiz, lütfen... lütfen..."

Voldemort yere eğilerek Kılkuyruk'un sol kolunu zorla altından çekti; onun cüppesinin kol ağzını dirseğinin yukarısına kadar açtı ve Harry o kolun derisinde, canlı bir kırmızı dövmeyi andıran bir şey gördü -ağzından bir yılan çıkan bir kafatası- Quidditch Dünya Kupası'nda gökte beliren görüntü: Karanlık İşaret. Voldemort onu dikkatle inceledi, Kılkuyruk'un artık kontrolden çıkmış ağlamasını da umursamadı.

"Geri gelmiş" Dedi yumuşak bir sesle.

"Hepsi fark etmiş olmalı... ve artık, göreceğiz... artık öğreneceğiz..."

Uzun, beyaz işaret parmağını Kılkuyruk'un kolundaki damgaya bastırdı. Harry'nin alnındaki yara izi yeniden keskin bir acıyla dağlandı. Buna Rağmen Reven hâlen daha baygındı belkide ölmüştü. Yanındaki çocuk onun yanına eğilmiş kulağına fısıldıyordu.

Kılkuyruk ulurcasma bağırdı; Voldemort parmaklarını Kılkuyruk'un İşaret'inden çekti; Harry, İşaret'in kapkara kesilmiş olduğunu gördü. Voldemort yüzünde zalim bir memnuniyet ifadesiyle doğruldu, başını geriye attı ve karanlık mezarlığa göz gezdirdi.

"Kaç tanesi bunu hissedince geri dönme cesaretini gösterecek?" diye fısıldadı.

Işıldayan kırmızı gözleri yıldızlara dikilmişti.

"Ve kaç tanesi budalalık edip gelmeyecek?"

Gözleri sürekli mezarlığı tarayarak, Harry ile Kılkuyruk'un önünde bir aşağı bir yukarı volta atmaya başladı. Arkasındaki Reven ve yaşıtları olan çocuğa hiç bakmıyordu bile. Bir iki dakika sonra, yılan yüzünü andıran yüzünü çarpıtan zalim bir gülümsemeyle, yeniden Harry'ye baktı.