orkide, gxg

on altı

mira

akşam eve döndüğümde henüz annemler gelmemişti, dersimde olmadığından kitap okumaya karar vermiştim ama kafamı bir türlü toplayamıyordum. ada'nın itirafından sonra heyecanlanmıştım ama ege bütün gün soğuk gibiydi ve onunla soğuk olmak istemiyordum. ada'ya güvenmediğini biliyorum ve bu konuda ona bir şey diyemem ama o ada'yı benim tanıdığım hali ile görmedi hiç. gerçi çoğu zaman ben de onu tanıdığım haliyle göremiyorum.

kitabı okumaya çalışıyordum ama bir türlü cümlelere kendimi veremiyordum. sayfalar akarken benim aklam bambaşka yerlerdeydi. kitabı sonunda okuyamadığım için komidinimin üstüne bırakmıştım. çok fazla düşünce vardı kafamda. yazın tanıştığımızda her şey öyle güzeldi ki ada'nın bana zarar vereceğini asla düşünmemiştim. o zaman gerçekten cesur davranıyordu, ben bazen korkup kaçtım ama o hiç korkmamıştım. şimdi ise tamamem farklı biri olmuştu. korktuğum şey tekrar beni yarı yolda bırakması, kendimi aptal gibi hissedeceğim.

ege ise bambaşka birisiydi, onunla ilk tanıştığımdan beri bana zarar vermeyeceğini biliyordum. gerçekten şu sıra yanında iyi hissettiğim tek kişi oydu, onunla konuşmak istiyordum. onunla soğuk olmak kendimi kötü hissettiriyordu ama onu ne zaman aramaya çalışsam bir şeyler beni engelliyordu sanki.

yatağımda uzanmış kendimi herhangi bir şeye vererek kafayı dağıtmaya çalışırken telefonum çalmaya başlamıştı. ada'nın aradığını görünce gülümseyerek telefonu cevapladım. her şeyden sonra şu an daha mutlu olurum sanıyordum ama beni korkutan bir şeyler vardı. şu an eksik olan bir şeyler vardı. yine de ada'ya inanmak istiyorum, tekrar yarı yolda bırakılmak istemiyorum.

"selam," dedi ada neşeyle telefonu cevapladığımda, onunla şu an bu şekilde konuşmak çok farklı hissettiriyor. "ne yapıyorsun?"

"uzanıyordum, sen ne yapıyorsun?"

"aslında seni özledim."

"sen kimsin?" dedim şaşkınlıkla. "ada'ya ne yaptın? ada sen ciddi misin ya? iki gün önce ağzıma sıçıyordun da."

"biliyorum mira çok aptalca davrandım ama ben çok korkuyordum."

"ben de korkuyordum ada ama sana asla öyle davranmazdım."

"özür dilerim mira, gerçekten üzgünüm. ben de çok acı çektim, seni düşünmek bile acı veriyordu sonunda yanında olamayacağım için."

"en başından korkmuşsun ada, şimdi ne değişti?"

"sana olan hoşlantım ağır bastı, mira böyle soğuk konuşma benimle."

soğuk konuştuğumu o dile getirdiğinde fark etmiştim, galiba kendimi koruma içgüdüsü ile hareket ediyordum.

"tekrar üzülmek istemiyorum ada, şu an bana gerçekten umut veriyorsun. bunu kaldırabilir misin?"

"evet mira, söz veriyorum her şey değişecek. yakında o aptaldan da ayrılacağım."

"cidden onu sevmiyor musun?"

"ben seni seviyorum mira."

aniden gelen itirafları beni şok ediyordu, bir yanım gerçekten mutlu hissediyordu. sonunda bana karşı kapılarını açmıştı ama diğer yanım korkuyordu. korktuğum şey insanlar ya da ailem öğrenirse ne olur değil, korktuğum şey ada'ydı. ona çok bağlanmıştım ve çok parçalandım. yavaş yavaş ondan uzaklaşmaya başlamışken aniden tekrar hayatıma girdi. tekrar bana yazın olduğu gibi davranıyor.