orkide, gxg

kırk dört

mira

sabah uyandığımda saat neredeyse on ikiye yaklaşıyordu, annem ve babam okula gitmediğimi düşünerek beni uyandırmamışlardı. dün geceden sonra annemle nasıl yüzleşecektim bilmiyorum, belki de babam ona anlattığında anlayacaktır. beni hiç anlamamıştı zaten.

burnuma gelen güzel kokularla mutfağa doğru ilerlediğimde babamın kahvaltı hazırladığını gördüm, bugün işe gitmemişlerdi.

"günaydın güzelim." dedi babam gülümseyerek.

"günaydın baba, sen neden işe gitmedin?"

"öğleden sonra gideceğim bugün."

"benim için mi?"

"annenin seninle konuşacakları var."

"baba."

"sadece dinle kızım olur mu?"

bir yanım hiç dinlemek istemiyordu o beni hiç dinlememişti ben de onu dinlemeyecektim ama öyle olmuyordu. diğer yanım ise onu affedip artık gerçek bir 'anne' görmek istiyordu. anne hissine aç olan hislerim onu affetmeye ve değişmesini görmek istiyordu ama canı yanmış yanımın yaraları da iyileşmiyordu.

salona geçtiğimde annem oradaydı, gözleri şişmiş gözüküyordu. mükemmelliyet takıntısı olan annem bugün tamamen şeffaf bir şekilde karşımdaydı, çok yorgun gözüküyordu.

"mira," dedi annem beni gördüğünde ayağa kalktı. "konuşabilir miyiz?"

"konuşalım," dedim onun karşısındaki koltuğa otururken. "bu sefer beni dinleyecek misin?"

"öncelikle sana bir özür borçluyum."

özürden fazlasını borçlusun.

"ve sana bir şey açıklayacağım."

başımı devam etmesini ister şekilde hareket ettirdiğimde konuşmaya devam etti.

"sinir krizlerimin sana yaşattığı travmalarının farkına vardım, hem de daha önce kalkıştığım kendime zarar verme olaylarınında. daha önce narsist kişiliğim yüzünden kimseyi görmediğimi de biliyorum bu yüzden tedavi almaya karar verdim."

"tedavi mi?"

"sağlıklı hareketlerim yok ve daha önce kalkıştığım şeylerin tekrarlanmasını istemiyorum. başından birisiyle görüşseydim bu hale gelmezdim, mira beni affetmeni beklemiyorum. yıllarca seni baskıladıktan sonra tekrar mutlu aile tablosu oluşturmaya zorlayamam seni ama değişmeye çalışacağımı bil. bir uzmanla görüşmem gerekiyor her öfkelendiğimde kendime ve size bunu yapamam."

annemin açıklaması karşısında şok olmuştum her zaman kendisini haklı olarak gördüğünden sağlıksız özelliklerini fark edeceğini düşünmezdim bile. annemin geçmişte yaşadıkları ve kendisiyle olan davası yüzünden yaşadığı krizlerin bir uzmanla çözülmesi ona daha iyi gelecekti. ben de yarattığı travmalar değişmeyecekti ama kendisi için iyi bir adım olacaktı.

"senden tek istediğim benden nefret etme kızım," dedi annem. "istersen buradan taşınabiliriz bile, artık senin kararlarını da dinleyeceğime söz veriyorum."