🌼..ප්‍රාර්ථනා නිමා නොවේ..🌼

Part 44

Maheesha pov..

ඔහොම ඉක්මනින් කල් ගෙවීගෙන ගියා. කිසි ප්‍රශ්නයක් නැතුව කාලය ගෙවුනා. දැන් මට වයස 23යි. තරූට 22 ලැබුවේ ගිය අගෝස්තු වල. ඒත් එයාගේ උපන්දිනේ සමරන්න තරූ මං ලඟ නෑනේ. අනේ ඔයා කොහෙද මැනික ඉන්නේ මට ඔයා නැතුව පාලුයි..

මීට මාස කීපෙකට කලින් මගේ වස්තුව මගේ ජීවිතේම උනු මගේ පනව අතුරුදන් උනා. පොලීසියට කොච්චර කන්ප්ලේන් දැම්මත් එයාලටත් තරූ ඉන්න තැනක් හොයාගන්න බැරි උනා. දැන ගන්න පුලුවන් උනු එකම දේ තරූ මේ කොරියාව ඇතුලේ නම් නෑ කියන එක . අනේ මගේ පොඩි එකා කොහෙද දෙයියනේ.

මං තරූව හැමතැනම හෙව්වා. ආපහු මං ලංකාවටත් ගියා. ඒත් තරූ ලංකාවෙවත් හිටියේ නෑ. ගෙදර අයත් හොඳටම කලබල වෙලා. තරූගේ අම්මා ඩිප්‍රෙශන් ලෙඩෙක් වෙලා. අයියා බලාගත්තු අත බලාගෙන ඉන්නවා. මගේ අක්කා තරූව මතක් වෙන වාරයක් පාසා ඉකි බිඳ බිඳ අඬනවා. නිමේශ් මල්ලි ඉස්සුවෙන් වගේ තරූව හොය හොයා අඬනවා . මොනා උනත් පොඩි කාලෙ ඉඳන් හිටපු දෙන්නනේ.මේ ඔක්කොම දරාගෙන මං මගේ පොඩි එකාව ලෝකේ හැම තැනකම හොයනවා. මාස 6 ක් විතරම හෙව්වත් තොරතුරක් නැති උනා. ඒත් දවසක් නොදන්න නම්බර් එකකින් මැසේජ් එකක් මට ඇවිත් තිබුනා.

" දෙයියනේ "

ආපු නැසේජ් එක දැක්කට පස්සේ මගේ පපුව හිරි වැටිලා ගියා.

" මහීෂයා මොකද බං . ඇයි මොකද අවුල "

මගේ සද්දෙට නිමේෂ් මල්ලියි ශෙනුකයයි දුවන් ආවා අම්මත් අක්කයිත් වට උනා.

" අනේ බං ම...ම්ගේ පොඩි එකා..අම්මේ ත..තරූ ඉන්..නවා අම්මේ"

මට ආපු මැසේජ් එකේ තිබ්බේ ෆොටෝ එකක් ඒකේ තරූ ඉන්නවා. ඒත් තියෙන පුදුමේ තරූ එක්ක ඉන්න කෙනා. ඒ වෙන කවුරුත් නෙමේ මගේ අම්මා.. අම්මයි තරූ එකට සුපර් මාකට් එකක එකට ෆොටෝ එකක් ඒක. ඒත් කොහොමද.
මං ඕන දෙයක් උනාවේ කියලා ඒ නම්බර් එකට කෝල් එකක් ගත්තා. ඒත් ඒක ලංකාවේ නම්බර් එකක් නෙමේ. කෝල් එක රින්ග් වෙනවත් එක්කම අනිත් පැත්තෙන් ආන්සර් කරා.

" හෙලෝ කව්ද මේ.. කොහෙන්ද ඔය පොටෝ එක."

මං ආන්සර් කරපු ගමන් හිතේ තිබුන ප්‍රශ්නේ ඇහුවා.