" බබා නැගිටින්න.."
" අනේ මටනම් බෑ අප්පා. මෙහෙ මාරම සීතල්යි. මටනම් බෑ නැගිටින්න .. "
" නැගිටපිය ගුටි නොකා"
" ආව් අනේ .රිදෙනවා මට"
" මෙන්න මෙහෙට එනවා"
නිදාගෙන හිටපු මාව මහීෂ අයියා ඇදලා අරං ඒ පපුවට තුරුල් කරගත්තා. ඊට කලින් මූ මට ගැහුවත් එක්ක.. නැගිටින්න හිතෙන්නෙම නෑ අනේ සීතල නිසා කම්මැලියි. ඕටම් එක ඉවරවේගෙන යන නිසා දැන් සීතල වැඩියි. එලියට එහෙම ගියොත් යන්න ඕනේ ගෝනි බිල්ලො වගේ ඔලුවෙ ඉඳන් ඇඳගෙන . ඒ උනාට ඔටම් එක පට්ට ලස්සනයි. ගස් වල කොල කහ පාට රතු පාට වෙලා එකින් එක බිමට වැටිලා එයාලත් සීත කාලෙට ලෑස්ති වෙනවා . ඒ වගේම තමා මිනිස්සුත්. හැමෝම වගේ වින්ටර් ජැකට් එහෙම දාගෙන තමා ඉන්නේ. ඇඳුම් කඩවල පවා දැන් තියෙන්නේ වින්ටර් එකට ඕන ඇඳුම් විතරයි. අයියත් මට ලස්සන ඇඳුම් වගයක් අරං දුන්නා.
ඉස්සර වගේ මම දැන් එයා දෙයක් අරං දෙන්න යද්දි එපා කියන්නේ නෑ. මොකද මෙහෙ ආවට පස්සේ අයියා මට පාට් ටයිම් ජොබ් එකක් කරන්න දෙන්නේ නෑ. නිමේෂ්ටත් එහෙම්මමයි. ඒ උනාට ඒ දෙන්නනම් පාට් ටයිම් කරනවා.. ඔව් ඉතින් නැතුව ජීවත් වෙන්නේ කොහොමද.හැමදාම ලංකාවට කතා කරලා සල්ලි දාගන්න බෑනේ. දැන් අපි අපි ගැන බලාගන්න ඕනේ. අනික මගේ මනුස්සයා අරං දෙන දේ මං ගන්නේ නැතුව කවුරු ගන්නද නේද.
අනික අපි දෙයක් ඕනා කිව්වොත් ඕනිමයි සහ අපි දෙයක් එපා කිව්වොත් ඒක අනිවාරෙන් ඕනෙමයි. ඒක තමා අපේ භාෂාව. අපේ මිනිස්සුන්ට තේරෙන එකැක්යෑ ඕවා. අපි එපා කියන්නේ ව්යංග්යාර්තයෙන් ඕනා කියන එකට .ආ නැද්ද.
" ඉක්මන් කරන්ඩෝ.. පරක්කු වෙනවා"
" මේ එනවා"
අද ඉතින් ඉරිදා අපිට කැම්පස් නිවාඩු. අද අපි කට්ටියම පුංචි ටුවර් එකක් යනවා. අද අපි නම්සාන් ටවර් එකට යනවා. ආදරවන්තයින්ගේ පාරාදිසෙට.. අපි හතර දෙනාම යන පලවෙනි පාර. ශෙනුක අයියා මෙහෙ හිටියට තාම නම්සාන් ගිහින් තිබුනේ නෑ. ඌ ගියානම් නිකම්ම උට අපායට ටිකට් එක ඇදෙනවා.
මොකද ඉතින් නිමේෂයා යහතින් නම් ඉන්න දෙන්නේ නෑ.
YOU ARE READING
🌼..ප්රාර්ථනා නිමා නොවේ..🌼
Romance🌼සුන්දර ප්රේමයක් සොයා යන අහිංසකයෙකුගේ ප්රේමනීය කතාව🌼
