🌼..ප්‍රාර්ථනා නිමා නොවේ..🌼

Part 45

Maheesha pov:

" මොකද බං නිකන් අන්ඳුන් කුන්ඳුන් වෙලා "

" මගේ පොඩි එකා එනවා බං මං ගාවට. අවුරුදු ගානකින් මං මූනවත් දැකලා නෑ බං. මං මොකද බං කරන්නෙ ."

" වෙන මොනාකරන්නද. ආයේ උට උබෙන් ඈතට යන්න දෙන්නෙ නැතුව තියාගනින්"

" ඔව් බං මේ පාර නම් මගේ පොඩි එකාව මගේම කරගන්නවා ."

මේ වෙද්දි අපි හිටියේ ලංකාවේ. අපි කිව්වේ මායි නිමේෂ් මල්ලියි ශෙනුකයයි. අද තරූ මං ගාවට එනවා අදුරුදු ගානකට පස්සේ. අම්මා කතා කරලා කිව්වා ඊයේ රෑ ෆ්ලයිට් එකට යනවා කියලා. ඒ කියන්නේ අද දවස ඇතුලත කොයි වෙලේ හරි මගේ පොඩි එකා මං ගාවට එයි. මේ පාර නම් ඒ සිනිදු අත අතාරින්නේ නම් නෑ. කෝම හරි තරූව මගේම කරගන්නවා .

___________________________

" මොකද පොඩී . එක විදිහකට ඉන්නවකො මගුල වද දෙන්නේ. "

" හරි හරි තරූ එනකන් විතරනේ . ඊට පස්සේ තමුසෙට වද දෙන්නේ නෑ. "

" හුඟක් මතක් වෙනවා නේද චූටිව ."

" ඔව් අක්කේ. මේ අවුරුදු ගාන මං කොහොම හිටියද කියලා මංවත් දන්නෙ නෑ. ශෙනුකයි නිනේෂ් මල්ලියි නැත්තම් මං පිස්සෙක් වෙලා"

" තමුසෙට කෝමත් පිස්සුනෙ "

" ආආආආආ පලයන් යන්න . තාම මං ගැන දන්නේ නෑ හරියට ."

" දැනගන්න වැඩේමයි "

" දැන ගත්‍තොත් නරකට හිටී "

" ට්‍රීන් ට්‍රීන් "

ගෙදර බෙල් එක වැදුන නිසා මන් ගිහින් දොර ඇරියා.

" සර් ට පාර්සල් එකක් තියෙනවා."

" ගෙදර ඉස්සරහා මන් යද්දි හිටියේ ඩිලිවරි බෝයි කෙනෙක්. එයා ගෙනාපු පොඩි පාර්සල් එකක් මගේ අතින් තියලා යන්න ගිය."

කව්ද යකෝ මට පාර්සල් එවන්නේ. මං මොකුත් ඕඩර් කරෙත් නෑනේ. අනික දීපු ගමන් ඌත් ගියා.

මං ඉතින් ඉන්න තැන ඉඳන්ම අන්පැක් කරලා ඇතුලේ මොනාද තියෙන්නේ කියල බැලුවා.
ඇතුලේ තිබුනේ කහ පාට පුංචි ඩයමන්ඩ් එකක් අල්ලපු පුන්චි රින්ග් එකක්. මට ඒ රින්ග් එක දැක්කම මතක් උනේම මගේ තරූව . අපි කොරියන් ඉද්දි මං එයාගේ අතට මේ වගේම මුද්දක් දැම්මා. හැබැයි ඒක මීට වඩා ටිකක් වෙනස්. මොකද මං තරූට දීපු මුද්දේ ඩයමන්ඩ් එකට දෙපැත්තෙන් අපි දෙන්නගේ නම්වල මුල් අකුරු දෙක තිබ්බා.
මං එහෙම හිත හිතම මුද්ද අතට අරන් බැලුවා. දෙයියනේ මෙ ඒ මුද්ද වගේ එකක් නෙමේ . මෙ ඒ මුද්දම තමා. අපේ නම් වල අකුරු මේ මුද්දේ තියෙනවා. මං ශෙනුකයව හොයාගෙන ආපහු ගෙට යන්න පිටිපස්ස හැරුනා.

" ත....තරූ "

" ඔව් මං තමා ඇයි සැකද "

________Back to tharu________

අවුරුදු ගානකින් මාව දැකපු එයා ඇසුත් ලොකු කරන් මගෙ දිහා බලන් හිටියා. උඩ ඉඳන් පහලටයි ආපහු පල්ලෙහා ඉඳන් උඩටයි බලපු එයා ඇස් දෙතුන් වතාවක් පිහදාගන ආපහු මං දිහා බැලුවා.
ඇස් වල කඳුලු පුරෝගෙන අයියා එතනම බිම වාඩිවෙලා දනහිසට ඔලුව තියාගෙන අඩන්න ගත්තා. මං මොනා කරන්නද දැන් කියලා මං මගෙන් ම ප්‍රශ්න කරද්දි නිමේෂ් මගේ උරහිසට අත තියලා මට යන්න කිව්වා.

පහුගිය අවුරුදු ගානට ලං නොවුන අපි දෙන්නා අද ආපහු ලන් වෙලා.  ඉස්සර දවසකට කීවතාවක් අපි තුරුල් වෙලා ඉන්නවද ඒ හැඟීම අපෙන් ගිය කාලෙටම ඈත් වෙලා තිබුනා. ඒ සේරටම හරියන්න මං දුවගෙන ගිහින් අයියගේ තිරුලේ හැන්ගුනා. එයා මාව හුඟක් තදින් ඒ අත් ඇතුලේ තියාගෙන මගේ මූන පුරාවටම හාදු තිබ්බා. අපි සෑහෙන වෙලාවක් තුරුල් වෙලා හිටියා. පස්සේ අයියා නැගිටලා මාවත් නැගිට්ටවලා පපුවට තුරුල් කරගෙනම ගේ ඇතුලට ගියා.

" ආයේ යනවද මාව දාලා. "

මගේ ඇස්වල කඳුලු පිහින ගමන් අයියා මගෙන් එහෙම අහද්දි මං අයියව තවත් තදින් තුරුල් කරගත්තා.

" නෑ. කවදාවත් ම නෑ."

ඒ වචනත් එක්කම අයියා මගේ තොල් වලට බරවෙන ගමන් ඇඳට පෙරලුනා.

මට ඒ හැඟීම ආපහු දැනෙනවා. ඔව් මීට අවුරුදු ගානකට කලින් දැනුන ඒ පරිස්සම් කාරි ආදරනීය හැඟීම සෑහෙන කාලෙකට පස්සේ මට ආපහු දැනෙනවා. ඒ හැඟීම මාව මත් කරනවා වගේ මට දැනුනේ. ගොඩක් වෙලා මගේ තොල් එයාගෙ කරගෙන හිටපු එයා තොල් වලින් ඈත් වෙලා එයාගෙ පපුවට තුරුල් කරන් හිටියා. අපිට එහෙම්මම නින්ද ගියා. ලොකූ ගුවන් ගමනකින් පස්සේ ඇඟට මහන්සි නිසා ඒ තුරුලේ මං සෑහෙන වෙලාවක් නිදාගත්තා. අපි ආපහු ඇහැරුනේ හුංගක් හවස් වෙලා.

___________________________

හායිම්......................

පොඩි චැපියක් ඉතිම්. ආයේ ඉක්මනින් එන්නාම්.

හිඟාක් වැඩ තියෙනෝ ඒකයි ප්‍රස්නේ අනේ.

බායි ලව් යූ උම්ම්ම්ම්මා 💐💗