The Frostfire Prince

||49.2|| De Poort van Iralin

Het was een chaos voor de poort. Wapengekletter doorkliefde de lucht en de hitte van vuur was nooit ver weg. De grond was bezaaid met gewonden, dode lichamen en ledematen die geen eigenaar leken te hebben. De geur van verbrand vlees en bloed hing in de lucht en Elys ging bijna over haar nek.

Ash trok zijn zwaard en wierp een blik op Elys. ''Wees voorzichtig.''

Ze knikte en liet haar vingers naar haar riem glijden om te controleren of de twee dolken er waren. Haar blik gleed naar de rivieren die voor de muren van Iralin stroomden. Zonder al te veel moeite stuurde ze water naar zich toe. Ze ging met haar rug naar Ash staan en haalde diep adem.

Mensen om hen heen, stuurders en niet-stuurders, waren verwikkeld in gevechten en het duurde niet lang voordat mensen ook op hen afkwamen.

Een oudere man met een verweerd gezicht rende op haar af. Zijn zwarte kleding was gescheurd en en snee onder zijn oog bloedde en schilderde zijn gezicht rood. In zijn palmen flikkerden vlammen.

Vuurstuurder, schoot door Elys' hoofd.

De man haalde naar haar uit met zijn vuurvuisten, maar ze had het zien aankomen en ontweek hem. Adrenaline begon door haar lichaam te razen en ze voelde het caithir teken warm worden als een oplaaiende vlam, maar ze had geen idee wat dat betekende.

De man was groter dan haar, maar zij was sneller. De man haalde keer op keer uit naar haar, maar ze wist hem elke keer te ontwijken — iets wat zijn lichtbruine ogen deden oplaaien van woede. Zijn bewegingen werden langzamer en minder precies en ze begon hem aan te vallen, rustig en precies, zoals Ash haar had geleerd. De man begon echter de controle over zijn vuursturen te verliezen en grote vlammen denderden haar kant op.

Angst stak in haar borstkas. Ze moest iets doen, zodat hij zou stoppen. Ze zou het anders niet lang meer uithouden. 

Elys stuurde het water om haar rechterarm heen en maakte een verlenging van zichzelf. Ze haalde uit en vlak voordat het water het hoofd van de man zou raken, veranderde ze de top van haar waterarm in ijs en raakte hem, hard. De schedel van de man kraakte en het ijs barstte uiteen. 

Zonder na te denken veranderde ze het ijs terug in water. Haar hart klopte in haar keel en een afschuwelijk gevoel bekroop haar. Het lichaam van de man was slap geworden en hij was ineengezakt op de grond. Voorzichtig — uitkijkend voor andere eventuele aanvallers — haastte ze zich naar hem toe. 

De man lag roerloos op de grond en bloed sijpelde uit de flinke hoofdwond die ze had veroorzaakt. Was hij dood? Elys beet op haar lip en haar handen trilden. Ze wilde de open, starende ogen niet zien. Ze kon haar heelkrachten gebruiken om te voelen of hij nog leefde en ...

Plotseling werd ze met een enorme kracht omver geduwd en Elys landde op haar rug in het gras. De klap sloeg de lucht uit haar longen en ze kon voor een moment niet ademhalen.

''Hmm, wat een knap gezichtje,'' lispelde een stem boven haar.

Een man zat bovenop haar en drukte haar stevig op de grond. Zowel haar armen als benen kon ze niet bewegen. Zijn wangen waren ingevallen en zijn ogen bloeddoorlopen. Hij grijnsde zijn gele tanden bloot en fluisterde: ''Jammer dat je vandaag zult sterven.''

Paniek denderde door haar lichaam, maar wat ze ook probeerde — ze kon niet bewegen. Een zacht piepend geluid ontsnapte aan haar lippen toen ze de glimmende dolk zag die nu veel te snel dichtbij kwam.

Maar gelukkig zou ze nooit voelen hoe het koude lemmet haar keel door sneed.

De man werd van haar afgetrokken en tot haar opluchting zag ze de furieuze ogen van Ash. De man gaf echter niet op en haalde naar Ash uit, maar die was sneller en zonder een spiertje te vetrekken stak hij de man met zijn zilveren zwaard. Het lichaam zakte ineen op de grond en Ash trok haar overeind. Zijn haar waaierde wild om zijn hoofd heen en kleine glimlach kwam tevoorschijn. Zijn zilveren ogen glinsterden.