The Frostfire Prince

||17|| Afscheid

"Goodbye. Just tonight. Not ever." 
―Rainbow Rowell, Eleanor & Park 

"Dus hier scheiden onze paden?" vroeg Dhalys met grote glanzende ogen. Quin lag in haar armen, zijn ogen vreedzaam gesloten en zijn handjes vastgeklampt aan zijn moeder.

Elys knikte, bang dat haar stem anders zou breken. Dhalys liet een kleine snik horen en sloeg haar armen stevig om Elys heen. Ze verstijfde even, maar wist uiteindelijk haar armen uit Dhalys' omhelzing vrij te krijgen om haar ongemakkelijk te omhelzen. Elys hield er niet van als mensen haar zomaar aanraakten, maar met Dhalys was het anders. Ze was verrast geweest door het emotionele gebaar van de jonge overwelmende en enthousiaste vrouw, maar ontspande zich en sloot haar armen iets dichter om Dhalys heen. Ze merkte dat Dhalys naar zeep, citroen en een vleugje honing rook. Het was een zoete overwelmende geur die perfect bij de eigenaresse paste. Na een paar seconden lieten ze elkaar los en probeerde Dhalys de natte tranen die over haar wangen liepen weg te vegen. Istar sloeg een troostende arm om zijn zus heen. 

''Jullie gaan dus naar Thera?'' bromde hij. 

Elys knikte en wierp een blik op Ash en Sage die naast haar stonden. Gisteren, tijdens de wacht, had Sage enthousiast zijn plan aan hen voorgelegd. Meestal was de luchtstuurder redelijk stil en teruggetrokken, maar zodra een idee in zijn hersenen het licht zag, was hij niet te stoppen. 

''We weten niet waarom ik mijn vuursturen verlies, of het al eerder is voorgekomen en wat eraan gedaan kan worden. Daarom had Sage het idee om op zoek te gaan naar de Verborgen Bibliotheek van Yuin,'' zei Ash. 

Sage werd rood toen tientallen ogen zijn kant op draaiden en begon aan zijn kleding te friemelen. Onmiddellijk kreeg Elys medelijden met de luchtstuurder. Ze wist hoe het was om ongewenst het middelpunt van de aandacht te zijn, iets wat ze vaak genoeg had moeten meemaken als dochter van de gódir. 

''En jij weet waar je de Verborgen Bibliotheek van Yuin kunt vinden?'' vroeg Istar sceptisch terwijl zijn wenkbrauwen een diepe frons vormden. ''Jullie zijn ervan op de hoogte dat het al honderden lauturi geleden is dat iemand de Verborgen Bibliotheek heeft gezien? Als hij geen leugenaar was tenminste. Iedereen weet dat de Verborgen Bibliotheek van Yuin een mythe is."

Sage opende zijn mond om wat te zeggen, maar kromp haast ineen door de ijzig blik die Istar hem stuurde. Ash daarentegen trok zich daar niets van aan.

"In elke mythe zit een kern van waarheid, kapitein Lakin,'' knarsetandde hij. ''Ik geloof Sage als hij zegt dat we misschien waardevolle informatie kunnen vinden in de Verborgen Bibliotheek.''

Elys hoorde hem vervolgens nog zachtjes mompelen: ''Niet dat we heel veel keus hebben.''

Istar snoof en sloeg onverschillig zijn armen over elkaar. ''Goed dan. Wij blijven hier totdat we van de autoriteiten hier een nieuwe sariphi hebben gekregen. Arasnír Káele. En nog veel succes met je training, Elys. Let op je houding. Misschien kun je me dan op een dag verslaan.''

Hij grijnsde half bij zijn laatste woorden en ze dacht een uitdagende flikkering in zijn donkere ogen te zien. Ze glimlachte ten teken dat ze de uitdaging aannam. 

''Misschien? Ik weet zeker dat ze je zal kunnen verslaan,'' zei Ash hooghartig. 

''Oh ja?'' Istar trok een wenkbrauw op. 

''Natuurlijk. Laten we niet vergeten dat ze een geweldige leraar heeft.''

Ash' rechter mondhoek ging omhoog en er verscheen een stralende en brutale grijns. Istar bromde wat, kneep zijn ogen tot spleetjes, en zijn blik was verstrengeld met die van Ash.  Elys rolde met haar ogen. Jongens. Waarom moesten ze altijd zo laten zien wie de 'baas' was. Idioten, dacht ze. Ze wierp een blik op Sage die wat was teruggedeinsd. Aan zijn grote ogen te zien wilde hij hier zo snel mogelijk weg.