The Frostfire Prince

||7|| Bloed en Metaal

''I know well what I am fleeing from but not what I am in search of'' 

—Michel de Montaigne

Het was stil in de herberg. Elys merkte op dat de meeste klanten zachtjes waren weggeslopen en zelfs de herbergier leek eieren te hebben gekozen voor zijn geld.

Ze keek naar Ash. Zijn ogen waren onlosmakelijk verbonden met die van Malia. Het leek alsof hij probeerde in te schatten hoe serieus ze was, maar Elys geloofde niet dat Malia iemand was die grapjes maakte. Elys' handen zweetten en op z'n zachts gezegd was ze doodsbang. Als ze in Malia's handen viel, was dat een gegarandeerd reisje naar huis. En ze kon erop rekenen dat ze dan nooit meer naar buiten mocht. Ash wendde zijn blik af en tuurde naar Elys. Zijn ogen hadden de kleur van donderwolken. Hij zuchtte.

"Je geeft me helemaal geen keuze, Malia. Dat weet je zelf ook wel."

Nonchalant haalde de premiejager haar schouders op. Haar lippen krulden in een duivelse grijns, waardoor haar puntige tanden tevoorschijn kwamen.

"Het is anders heel simpel, Ash. Je vrijheid of het meisje. Wat is daar nou moeilijk aan? Ik zou het wel weten," antwoordde ze kalm, haar fluorescerende ogen vol hebzucht gericht op Elys.

De seconden kropen langzaam voorbij en de stilte woog als zware stenen op Elys' schouders. Ongemakkelijk verplaatste ze haar blik naar Ash, die zich niet had verroerd en enkel met een blik vol walging naar Malia keek. Uiteindelijk was hij het die de ijzingwekkende stilte verbrak.

"We gaan," zei hij verbeten terwijl de spieren in zijn kaak zich aanspanden.

Elys liet een zachte opgeluchte zucht ontsnappen. Voor nu was ze veilig. Hoewel ze zich afvroeg hoe lang dat zou duren. De twijfel in Ash' stem was haar niet ontgaan en zijn beslissing had haar net iets té lang geduurd. Ze wist zeker dat hij had overwogen om haar aan Malia uit te leveren en dat maakte haar boos. Ze kenden elkaar dan niet lang, maar ze hadden een deal. En in Uslan werden deals altijd nagekomen. Altijd. Hoewel Elys betwijfelde of dat ook gold voor de plek waar Ash vandaan kwam.

Met slappe trillende benen liep Elys, zonder weg te kijken van Malia, samen met Ash naar de deur. Malia's gifgroene ogen waren groot geworden bij het horen van Ash' woorden en alles aan haar liet zien dat ze perplex stond. Maar de verbazing maakte snel plaats voor een gloeiende haat in haar ogen.

"Idioot!" beet ze Ash toe terwijl ze sissend een commando gaf aan haar jazaru. 

Het beest grauwde naar Elys en Ash en maakte zich klaar om te springen. Malia's hand griste een vlijmscherpe dolk van haar riem. Elys was verstijfd bij de aanblik van de reusachtige jazaru die elk moment kon aanvallen. Ash' gezicht was echter als staal en zonder ook maar één emotie te laten zien, hief hij zijn linkerhand. Malia deinsde achteruit en ook Elys schrok bij het zien van de bulderende vlammen die Ash richting de premiejager en haar jazaru stuurde. De verrotte houten vloer vatte vlam en stond meteen in lichterlaaie. Door de likkende vlammen heen zag Elys de haatdragende ogen van Malia. Met een soepele beweging wierp ze de dolk, die ze de hele tijd had vastgehouden, door het vlammengordijn, recht op Ash af. Elys stond aan de grond genageld toen ze de dolk door de lucht zag flitsen om vervolgens te zien hoe het vlijmscherpe lemmet zich in Ash' borstkas boorde. Vol ongeloof keek hij naar het donkere en glanzende metaal dat uit zijn lichaam stak en het bloed dat langzaam naar beneden begon te sijpelen. Zijn armen hingen slap langs zijn lichaam en zijn benen leken het elk moment te kunnen begeven. Malia's schelle gelach vulde de herberg en de vlammen verlichtten haar chocoladekleurige huid.

''Ash?'' fluisterde Elys. 

Ze sprong op hem af, net op tijd om te voorkomen dat hij op de grond in elkaar zakte. Ze sloeg zijn arm om haar nek en met al haar kracht probeerde ze hem overeind te houden, iets wat niet meeviel aangezien Ashh veel groter en zwaarder was dan zij. Hij was doodsbleek geworden en een steeds grotere bloedvlek werd zichtbaar op de plek waar de zwartmetalen dolk uit zijn lichaam stak. Hij mompelde zachtjes en af en toe opende hij zijn ogen, die nu de kleur van troebel water hadden.