The Frostfire Prince

||31|| De Afgevaardigde van Amrine

"Distrust is like a vicious fire that keeps going and going, even put out, it will reignite itself, devouring the good with the bad, and still feeding on empty."
―Anthony Liccione

Elys kon niet bevatten wat ze zag. Ze was totaal sprakeloos en had haar blik tientallen keren opnieuw over Guthrir Canrun laten flitsen. De nieuwe afgevaardigde van Amrine was een ouder evenbeeld van Sage. Zelfs hun ogen bevatten dezelfde sprankeling, dezelfde ongetemde vrijheid en speelsheid. En dan die achternaam. Canrun. Dezelfde als die van Sage.

Elys wierp een blik naast haar, naar Ash. Zijn ogen waren groot en ontgoocheling verborg zich in het zilver. Ademloos zei ze: "Wist jij hiervan?''

Hij fronste. ''Hoe bedoel je?''

Ze gebaarde zo onopvallend mogelijk naar de man. ''Nou, het lijkt me duidelijk dat Guthrir Canrun en Sage wel familie moeten zijn.''

''Ja, dat weet ik,'' murmelde Ash. Zijn ogen gleden weer naar Sage die nog steeds geschokt leek gezien zijn opengesperde smaragden ogen. Het leek alsof hij zich terugtrok in de schaduwen en zich probeerde te verhullen voor de blik van de nieuwe afgevaardigde.

''Ik begrijp nog steeds niet waarom Sage opeens 'Canrun' als achternaam heeft aangenomen. Dat is namelijk ook nieuw voor mij. Voordat we ruzie kregen wist ik niet beter dan dat hij Sage Fioren heette, net zoals zijn ouders Fioren heette.''

''Zijn achternaam was Fioren?''

Ash knikte.

''Maar waarom heb je dan niet gevraagd toen we hem vonden waarom hij opeens 'Canrun' als achternaam had?''

Hij haalde zijn schouders op en schudde lichtjes zijn hoofd waardoor ravenzwarte lokken heen en weer wiegden.

''Maar jullie zijn beste vrienden,'' bracht Elys vol ongeloof uit. ''Waarom heb je het niet gevraagd? Ben je niet nieuwsgierig? Het is toch vreemd dat hij opeens een andere achternaam zou hebben?''

Ash zuchtte en tikte ongedurig met zijn vingers. ''Natuurlijk ben ik nieuwsgierig. Ik heb het ook geprobeerd te vragen, maar hij ontweek en echt antwoord. Het enige wat ik weet is dat hij niet alleen met ons is meegekomen om te zoeken naar een genezing voor mij.''

''Maar wat was dan de andere reden?'' vroeg Elys.

''Hij is op zoek naar iets, maar ik weet niet wat,'' antwoordde Ash.

Ze verplaatsten beiden hun aandacht weer naar het Parlement onder hen waar het gesprek zich had voortgezet. Elys zocht naar Sage, maar hij was bijna onzichtbaar geworden in de duisternis die hem omringde. Hij wilde kennelijk voorkomen dat Guthrir Canrun hem zag, maar waarom? Elys zuchtte toen ze zich realiseerde dat ze geen antwoord wist op haar eigen vraag.

Heer Dawhold stond nog steeds en had zijn ijzige blik op Guthrir Canrun gericht. De zware stem van de waterstuurder galmde door de zaal toen hij vroeg: ''Met alle respect, heer Canrun, maar insinueert u dat koningin Maeve liegt?''

Iedereen in de zaal hield gespannen zijn adem in. De afgevaardigde van Amrine leek echter allerminst bezorgd of geschokt. Hij straalde een ongelofelijke kalmte uit en vertrok geen spiertje bij het horen van heer Dawholds woorden. Hij wachtte en paar seconden en Elys voelde de kriebelende spanning stijgen.

''Dat is niet wat ik zeg, heer Dawhold. Ik ben er niet op uit om de koningin van Lyun te beledigen. Het enige wat ik duidelijk wil maken, is dat ik het beeld dat de koningin schetst totaal niet herken.''

Heer Dawhold trok vragend een wenkbrauw op. Hij geloofde duidelijk niet wat de nieuwe afgevaardigde zei.

''Prins Eroh is een welbespraakte, beleefde en sterke jongeman en hij heeft zijn taken altijd uitstekend vervuld. Ik denk dat we juist respect voor hem moeten hebben. We weten allemaal dat koning Egan er slecht aan toe is waardoor hij zijn taken ernstig heeft verzuimd. Ik denk dat hij zich gelukkig mag prijzen met een zoon die zich zo erg inzet voor Ignuron en het beste voor heeft met het Vuurrijk,'' legde Guthrir Canrun rustig uit terwijl zijn ogen iedereen langsgingen.