Chapter 32
"Athena! Focus!" Bumalik ako sa realidad ng sumigaw si Dwight.
Isang matulis na yelo ang papunta sa harapan ko. Agad akong napaiwas dito.
Lumapit sa akin si Dwight.
"Kanina ka pa wala sa sarili mo. What's your problem?" Tanong niya sa akin.
May problema nga ba ako?
"Wala." Maikli kong sagot. Umupo ako sa ilalim ng isang puno. Kinuha ko ang isang tubig na binigay ni Dwight kanina. Naramdaman kong umupo siya sa tabi ko.
"Really?" Tanong niya ulit. Binigyan ko siya ng isang ngiti at tumayo na. "Let's do it again." Sabi ko sa kaniya. Wala siyang nagawa kundi ang umiling at tumayo.
"Remember this, wag na wag ka munang mag-isip ng kung ano anong bagay kapag nakikipag laban ka." Tumango tango naman ako bilang tugon.
Nagtitigan kami, isang matalas na titigan. Sinabi niya sa akin kanina na pwede ko daw siyang saktan.
"I want to ask you something." Sabi niya habang nakatitig siya sa akin. Alam ko kung ano ang ginagawa niya.
This is called, "Bewilderment". Madalas daw itong ginagamit ng mga kalaban mo dahil ito ang pinaka epektibong paraan para matalo ka nila. Your foe will give you confusion. They will confuse you para mawala ang utak mo sa laban. You will be rattled because of their mysterious questions and mind-blowing confessions. Kapag naapektuhan ka sa sinasabi nila, you will lose. You will die.
"Who's your mom?"
I'm aghast. Napatulala ako at halos hindi ako makakilos sa tinanong niya. Hindi ko ineexpect na tatanungin niya sa akin ang bagay na yan. Ang bagay na hindi ko naisip sa loob ng 20 years.
Napalunok ako. Why am I affected? Bakit hindi ako makagalaw? Why does it feels so... Damn it!
"Anong pangalan niya?" Muli niyang tanong sa akin.
One drop
Two drops
Non-stop
The next thing I know is, water keeps on streaming down. What is this? Why can't I stop this?
"Athena..." Sabi niya. Humakbang siya ng isa ngunit pinigilan ko siya.
"Dont." Halos pabulong ko na sabi. I just can't move. I want to stop the water flowing from my eyes, but I can't. I can't control my feelings. I can't do anything.
"Sorry." Mahina niyang sabi and I can't almost hear it. I'm just staring at him, no emotions, wet face. Please, explain this thing. What am I feeling right now? I can't define it, I am confused.
"Stop this, Dwight." Pakiusap ko sa kaniya. Ginalaw ko ang kamay ko upang punasan ang tubig sa mga mata ko. Ngunit kahit anong punas ang gawin ko, walang nangyayari. Patuloy ko itong tinatanggal ngunit patuloy din ito sa pag-agos.
Lumapit sa akin si Dwight. He's holding a piece of cloth-- nah a piece of ice.
"Use this." Sabi niya sabay bigay sa akin ng manipis na yelo. Yelo na nagmistulang panyo.
Pinamunas ko yun sa mga mata ko. Napakalamig nito ngunit nagiginhawaan ako.
"At least, you're freshen up." Nakangti niyang sabi.
After a few seconds, the water from my eyes stop from flowing.
"What's that?" Tanong ko sa kaniya. Ramdam ko ang pananakit ng mga mata ko.
