Chapter 42

2.1K 57 23
                                        

Chapter 42

"Are you okay?" Daldalita snapped. Doon lamang bumalik ang atensyon ko sa realidad.

"Why do people keep on improving technologies, why don't they improve humans?" Tanong ko. Bumalik na naman ang inis ko.

"Ay, teh. 'Di ko knowings." Sagot ni Daldalita.

"Ugh!" Napapikit ako nang maalala ang nais niyang ipagawa sa akin. Am I their robot?

"Bakit ba?" Tanong ni Manok.

"None of anybody's business." Sagot ko na lamang. Tinitigan ko nang mariin si Daldalita. Umiwas lamang siya.

"What are you doing here?" Napabangon ako nang makita siya. It's been months.

"I was expecting some proper greetings from you, you haven't change a bit." Napairap ako. Who is she to receive proper greetings from me?

"What do you need, Charlotte?" I don't like the fact that she is here. One thing for sure, may kailangan na naman sa akin ang Mreine.

"Of course, I need you."

"Tss, damn her." Napakagat labi ako.

"Damn ka daw, Lian!" Panunukso ni Daldalita. Trying to take a laugh.

"You two are both dumb and damn."

"Sabi sa 'yo eh, pareho tayo." Sabi ni Manok at nakipag-high five pa kay Daldalita.

"What's the matter?" Tanong ko at naupo na ulit.

"We are improving a technology." Napangisi ako.

"So?"

"So we would like you to go back to Mreine." Tinitigan ko siya ng mariin. Mreine is my house, but it will never be my home. I don't feel freedom in there. Why would I go back?

"May gagawin ako mamaya." Pagdadahilan ko.

"You can't do that later nor any other day." Napatitig muli ako sa.kaniya. Who is she to dictate me?

"And why can't I?"

"Omg, si papa Zephyr." Napahinto ako nang narinig ko ang pangalan na iyon. I'm. Stunned.

"Ris." Is my heart... Fluttering?

"Come with me." Nanatili akong nakatalikod sa kaniya. Naririnig ko ang impit na tili ng dalawa sa.harapan ko. Mga adik sa gwapo.

"Why would I?" Sinubukan kong gawing normal ang tono ko. What's with this thing on my left chest?

"Because I said so." Nagulat ako nang mahigpit niyang hinawakan ang palapulsuhan ko at pilit akong itinayo.

"I'm kidnapping your friend, is it okay?" Napataas ang kilay ko at sinamaan ng tingin ang dalawa.

"Of course! Kahit 'wag mo nang ibalik!" Bakas sa boses ni Manok ang excitement.

"I'll kill you tomorrow, remember that!" Sigaw ko habang kinakaladkad ng lalaking 'to.

"Pwede bang 'wag mo akong hilahin? I swear I'll kill you." Sabi ko sabay bawi sa kamay ko. His touch contributes on this silly tiny red thing in my chest.

"What's with your sudden appearance?" Tanong ko nang makasakay sa kotse niya.

"I'm bored to death. I don't have anybody to be with me." Sagot niya.

"And where's your Mya?" Napatingin siya sa akin. Well, it's been a while. Where is that girl?

"I haven't seen her for months. I don't know where she is."

Antithetic's TaleTahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon