Czas nie leczy ran

Rozdział 8

<Lucy>

Rano, choć nie wiem, czy godzinę trzynastą można tak nazwać, obudziłam się i wykonałam rutynowe czynności. Jako że była sobota to postanowiłam wyjść na miasto i spotkać się z Ay. Znaczy... Chyba sobota. Nie sprawdziłam, bo chciałam się jak najszybciej z nim spotkać i jakoś tak wyszło. Jeśli był środek tygodnia to trudno. Dla mnie była sobota i koniec.
Czułam się dziwnie. Ubrałam się w jasne kolory, kiedy zwykle chodzę w czarnych. Ay prawdopodobnie zawału by dostał, gdybym ubrała się cała na biało.

Ciekawi mnie jego mina, kiedy mnie zobaczy, heh.

W sumie to nawet nie wiem, skąd miałam w szafie jasne ubrania, ale miałam to gdzieś. Wyszłam i ruszyłam w stronę baru, w którym mieliśmy się spotkać. Nagle usłyszałam dźwięk sms'a. Spojrzałam na komórkę i wyświetliła mi się wiadomość.

Nieznany: Hejka

Ja: Spierdalaj

Zmieniłam mu nazwę.

Jakiś psychol: Łamiesz mi serce :'(

Ja: Bardzo się z tego cieszę.

Jakiś psychol: Dlaczego jesteś dla mnie taka...

Ja: niemiła, chamska, wredna?

Jakiś psychol: Tak

Ja: Bo cię nie znam?

Jakiś psychol: A chcesz mnie poznać? :D

Ja: Nope :P

Jakiś psychol: Niszczysz nadzieję :'(

Ja: Gdybyś miał odwagę się pokazać to, co innego zostałoby zniszczone.

Jakiś psychol: co takiego?

Ja: Twoja twarz

Jakiś psychol: Gdzie idziesz?

Ja: Skąd wiesz, że gdzieś idę?

Jakiś psychol: Być może wiem wszystko, a może po prostu cię teraz widzę :)

Ja: Druga opcja wydaje się bardziej prawdopodobna.

Jakiś psychol: Czy ty coś sugerujesz???

Ja: Tak

Jakiś psychol: Jesteś wredna :(

Ja: powinieneś mnie zostawić w spokoju, zanim stanie ci się krzywda.

Jakiś psychol: ...

Jakiś psychol: Nie musisz być taka agresywna!

Ja: Muszę.

Jakiś psychol: Nie dla mnie. Cr?

Ja: Zastanawiam się, dlaczego ci w ogóle odpisuje.

Jakiś psychol: Bo jestem zajebisty. Powiesz mi, gdzie idziesz?

Ja: Nie i nie pisz do mnie.

Po tej wiadomości wyłączyłam telefon. Doszłam już do baru, więc weszłam i podeszłam do stolika, przy którym siedział mój przyjaciel. Nie zmienił się, odkąd ostatni raz go widziałam. Cały czas miał te swoje czerwone rozczochrane włosy i zielone oczy, które przypominały mi świeżą trawę. Podeszłam do niego z uśmiechem.

— Cześć marchewko! — przywitałam się i przytuliłam go.

— Cześć gwiazdeczko! — Również się przywitał. Gdy się od siebie odkleiliśmy, to usiedliśmy i zaczęliśmy rozmowę.