SİYAH MEŞALE

29.BÖLÜM

Şarkıyla birlikte okumanız tavsiye edilir...

-Baba o kadın kim?

O adamın suratıma bakan boş bakışları... Masum çıkan sesimle o soruyu tekrar sordum. Gömleğini çekiştirirken.

-Baba o kadın kim?

Görüntüler gözümde canlanırken hıçkırarak ağlıyordum. Geçmişimden kurtulmaya çalışırken herkes adeta bir tepsiyle önüme sunuyordu. Sadece 10 yaşındaydım. Yaşananlar bulanıktı.
Ama onu çok iyi hatırlıyorum. Sarı parlak saçları ve siyah kocaman topukluları. Bilmiyorum belki o zamanlar küçüktüm o yüzden belki topukluları gözüme büyük gelmişlerdi.

Annem evde olmadığı zamanlar gelirdi. İlk gördüğümde giyinişi garip gelmişti. Bilmiyordum kim olduğunu. Ağzımdan bir hıçkırık daha kaçarken bilemezdim onun babamın...
Cümlemi kesen bir hıçkırık daha
Hangi baba kızı evdeyken kadın getirir eve?

-Baba o kadın kim!!!

Bağırış sesim boş sokakta yankılanırken dizlerimin üzerine düştüm. Yanımda bir erkek sesi duyuyordum fakat kim olduğuna bakacak halim yoktu. Bir nevi sinir krizi geçiriyordum. Kendimde değildim. Kolumdan tutarken ona karşı geliyordum. Ama bu benim elimde değil, hareketlerime engel olamıyorum.

A-Ada hanım sakin olun efendim.

Duyduğum sesle kollarımı bıraktım. Hıçkırıklarım hala devam ederken sokağın ortasına uzandım. Yüzüm yerle buluştuğunda kanı kurumuş ellerimi birbirine doladım.
Bekir gelip yanıma oturdu.

-Beni suçluyor

dedim çatallaşan sesimle. Derin bir nefes aldı. Gözlerine baktığımda gözlerindeki o duyguyu fark ettim.

Acıma...

Bu bakışı yabancı karşılamadım. Bende sokağın ortasında yatan darmadağın ve ağlamaktan bi hal olmuş kız görsem acırdım haline.

-Benden nefret ediyor.

Bunu tekrar dile getirmek aynı acıyı daha taze hissetmeme sebep oldu.
Ona neredeyse her gün söylediğim bir cümleyi birde onun ağzından duymak, hemde ilk defa.
Sanki şimdide karşımda hayali bana böyle demiş gibi ağlamam şiddetlendi. Gözyaşlarım kuru betona düşerken ben nasıl bu hale geldim diye kendimi yiyiyordum. Sokaktan gelen geçen bize bakıyordu. Anlaşılan iyi malzeme verdim onlara.

Ama takmıyorum. Evet hayatımda ilk defa insanların düşüncelerini umursamıyorum. Normalde onların isteği benden önce gelirdi. Ama şu an tek derdimin insan düşünceleri olmadığı kesin. Ağlamanın getirdiği uyuşma hissiyle yavaşça gözlerimi kapattım. Nerede olduğumu umursamadan...

***

Gözlerimi açtığımda birinin kucağındaydım. Ağlamaktan şişmiş gözlerimle etrafı incelerken onun Bekir olduğunu fark ettim. Taksi yanımızdan uzaklaşırken Bekir'in kucağından inmek için hareketlendim. Zar zor yere inip dengemi sağladığımda Bekir'e teşekkür edip bahçe kapısından içeri girdim.

Hala acıyan ellerimi umursamadan dar kotumdan anahtarı aldım. Kapıyı açtığımda annem odadan gülerek çıkıyordu. Gözleri beni bulduğunda elektirik çarpmış gibi oldu. Elimde sessiz ol işareti yaptım. Merdivenlerden çıkmama yardım ediyordu. Odama geldiğinde gözlerinin dolu dolu olduğunu fark ettim.
Hadi ama, o kadar mı kötüyüm.

Kendimi yatağa attım demeyi çok isterdim. Ama her tarafım ağrı içinde. Ağır ağır oturduğumda tam karşımdaki ayna bana herşeyi hatırlattı.

Üzerim kir toprak içinde, suratım ağlamaktan kızarmış, gözlerim sişmiş ve kanlanmış, ellerimde kurumuş kan ve içinde kendini belli eden cam parçaları.