SİYAH MEŞALE

44.BÖLÜM (Uçurum)

Bölüm şarkısı:Nükleer Başlıklı kız-Kaç Kere

Keyifli okumalar:*

Ağzımdan bir hıçkırık daha bağımsızlığını kazandı. Sulanmaktan sızlayan gözlerim Savaş'ın sert çehresinde oyalandı.

"Neden söylediklerimi yapmıyorsun?"

Diz çökmüş insanlara baktım. Hepsinin kafasında siyah poşetlerden vardı. Kim oldukları belli olmuyordu. Sorusunu cevapsız bıraktım.

"Evde balık besleyen biri misafirliğe giderse ne olur?"

Ağzımı açmama fırsat vermeden sorusunu cevapladı. Kontrolü elinde tutmak istiyor gibiydi.

"Ben söyleyim. Balıklar teker teker ölür. Tıpkı onlar gibi."

Başıyla işaret ettiği yere baktım. Diz çöken insanları göstermişti.

Kendimde bir tepki bekledim. Korku, panik veya endişe...

Ama hiçbir şey yoktu. Yobazlaşmıştım duygularıma. Onlar ise kurbanlık gibi başlarında poşetler elleri bağlı ve diz çökmüş halde. Zavallılar...

Yanlarına yaklaştım. Poşetin burunlarına yakın yerde bir hareket bekledim. Nefes aldıklarına dair poşette bir kıpırtı. Hadi!

Ellerim siyah poşete uzandı. Önüme gelen ilk kişinin poşetini kaldırdım. İrileşen gözlerimin önü bulanıklaştı.

-Anne!

Poşeti çekmemle başı yana düştü. Dudağının kenarındaki akmış olan kan beyaz teninde korkunç durmuştu. O bir ölü!

Ölü bir insanın soğukluğu ve kokusu üzerine çoktan sinmişti.

Dehşetle bağırışlarım Savaş'ın kahkahalarına karıştı.

-Annee!

Titreyerek gözlerimi açtım. Soğuk olan oda vücudumdaki teri kurutmuştu. Açık olan cama şaşkınca bakarken ayağa kalktım. Sendeleyerek cama ulaştım. Gerginlik çoktan bedenimi sarmaladı.
Oysaki cam kapalıydı.

Evet evet uyumadan önce kapatıp etrafı kolaçan ettiğimi çok iyi hatırlıyordum oysaki.

Acaba annem mi gelip açtı?

Elimle yüzümü sıvazlayarak yatağa uzandım.

Rüya rüya rüya!
Lanet olası her yerdeydi. Neden bir türlü aklımdan çıkmıyor!

Dün evden giderken bana ne demişti?

Gelmediğin her gün için bir kişi Ada!

Bu sözü rüyamın tabiri gibiydi. Balıklar benim misafirliğe gitmemi bekliyordu. Teker teker ölmek için.

Sabah olmak üzereydi ama etraf gecenin kasvetinden ve karanlığından kurtulamamıştı. Karanlıktan rahatsız olup loş gece lambamı açtım. Gözlerim odanın içerisinde gezerken bir noktada donup kaldı. Ani bir hareketle kalkarken bağırmaya hazırlanmıştım. Ta ki bir elin ağzımı kapatmasına kadar.

"Benim korkma!"

Dalga mı geçiyordu benimle? Evet muhtemelen öyleydi. En çok kendinden korktuğumu bilse bu cümleyi kurmazdı.

"Şimdi elllerimi çekeceğim. Sessiz olmazsan ne olacağını biliyorsun."

Haklıydı. Bağırsam annem gelse ne yapabilirdi ki? Sadece zarar görmekten başka.

Başımı olumlu anlamda salladım. Ellerinin çekilmesiyle dudaklarım nefes almak için aralandı. Sadece loş ışık vuran tenine bakıyordum. Gözleri koyulaşmıştı. Bakışlarını gözlerime kilitlendiğinde yutkundum.