SİYAH MEŞALE

57. BÖLÜM (Araf)

! Aceleye gelen bir bölüm. Hatalar olabilir.

    ~~~Araf~~~

"Ona kibar davran."

Duyduğum sesle hemşirenin kolundaki ellerim gevşedi. Arkamı dönüp karşımdaki kadına baktım. Onun burada ne işi vardı?

"Anne?"

Bana hiç bakmıyordu.

"Yaptığı davranış affedilemez ama ona çok değer verdiği için böyle yaptı. Oğlum adına özür dilerim sizden."

Sinirle ellerim yüzümü sıvazladım. Ada'ya ilerledim. Onu boğacak gibi duruyordu. Bir de onu benden alacağı için özür mü dileyeceğim!

"Benim adıma özür dileyemezsin. Çünkü ben özür falan dilemiyorum!"

Hemşire odadan anneme gülümseyip sessizce ayrıldı. Bu odada üçüncü bir sesi duymayalı o kadar çok olmuştu ki.. Gözlerim Ada'nın üzerinde öylece bekledim. Annem de yatağın diğer tarafına yavaşça oturdu. Bir müddet Ada'nın yüzünü inceledi.

Yaşlar yanaklarından usulca inerken gözlerimi kaçırdım. Bu sahneye şahit olmaktan nefret ediyordum. Umutsuzca Ada'ya çevirdim gözlerimi. Yaşlılığı hatırlatan yıpranmış elleri Ada'nın yanağına dokundu. Ellerini yüzünden çekmemek için kendimi zor tuttum.

-Onu ablama bir daha sakın benzetme anne!

Elleri hafifçe duraksadı. Yavaşça yüzünden çekilirken hissetiği şeyi anlamama şaşırmıştı. Gözleri bana döndü.

"Ama tıpkı ablan gibi değil mi?"

Söylediği şeyle başımı sinirle ona çevirdim. Değildi! Onun gibi olmayacak.

-Ada beni bırakıp gitmeyecek!

"Onu benden bile sakınıyor musun?"

Ruhsuzca gülümsedim. Odadaki karşılıklı koltuklardan birine oturdum. Annem de karşıma geçti.

-Değer verdiğimiz birini, anne babamıza gönül rahatlığıyla emanet edebiliriz değil mi?

Başını usulca salladığında ne diyeceğimi tahmin ediyor gibiydi.

-Ama bil bakalım onu bu hale kim getirdi?

Usulca oturduğu yerden kalktı. Bense öylece Ada'ya bakıyordum. Öylece.. Omzumda gezinen titrek elleri hissettim. Boğazım tıkanmıştı. Usulca yutkundum.

-O hapse girse üzülür müsün?

Elleri dondu kaldı. Yavaşça yanlarına düştü. Yerimden kalkıp ona döndüm. Yorgun gözlerindeki herbir duyguyu anlamak istermişcesine ona baktım. Annemin ona karşı hissettikleri. Buğulandı güzel gözleri ya da bilmiyorum. Benimkiler mi buğulanmıştı. O an demek istedim.

Babam seni sevmediği için ben özür dilerim anne.

İri ellerimle yüzünü avuçladım. Hayatı boyunca karşılıksız sevgi yaşamış bir kadın. Şiddet görmüş ve çocuklarının da şiddet görmesini izlemek zorunda kalan, kocası tarafından ipe asılan... İri gözlerine baktığımda zihnimde canlanan anılarla yüzümdeki değişimi görmemesi için onu kendime çektim. Kolları beni sardığında sadece gözümün önüne gelen görüntüleri düşündüm. Babam beni dövdüğünde... Annemin kolundan kelepçe gibi tutan korumaları çok iyi hatırlıyorum. Bana doğru gelmek için kendini parçalarcasına haykırışları... Ürperdim. Oysa bilmiyordu. Dövülüyorsam onu o babamın elinden almışımdır, annemle ablamı savunacak bir söz söylemişimdir. Buysa benim için fiziksel acıdan daha önemli. Ablamla annemin canının yanmaması için beni dövebilirdi. Soğuk suya atabilirdi. Kafamın üzerine ayağıyla basıp yüzüme taşları batırabilirdi.