Soraya & Chakir { DEEL 2 }

Hoofdstuk 61: Liefdevol.

Ik keek steeds uit het raam voor een teken van Walid. Niks.
Het was al de volgende dag en ik heb niks van hem gehoord.. Zou dat slecht zijn? Of heeft hij Chakir gezien en zijn ze onderweg naar huis? Ik dacht aan de laatste gedachte.
Met die gedachte keek ik in mijn eentje tv.
Farah was al sinds gisteravond weg om Othman te zien. Alhamdoulilah, het gaat wel goed tussen hun.
Ik zette een van mijn series aan op tv.. Pretty little liars. Kennen jullie allemaal wel toch?
Ik was niet bezig met de serie zelf, maar met mijn telefoon.
Ik moest gebeld worden of ik werd gek!
Ik loop naar de keuken en zet thee voor mezelf en hoor mijn telefoon overgaan.
Ik ren snel naar de woonkamer en gris mijn telefoon van de bank zonder te kijken wie ik aan de telefoon had.
'Hallo?' Zeg ik.
Ik hoorde gekuch.
'Soraya? Gaat alles goed?' Zegt Walid met een zachte stem.
Dezelfde stem die me gerust steldde in het ziekenhuis. Hoe deed hij dat?
'Heb je nieuws Walid? Zeg alsjeblieft jaaa!!' Zeg ik luidruchtig.
Ik hoor hem nu voor de tweede keer kuchen.
'Ik heb goed en slecht nieuws, wat wil je eerst horen?' Zegt Walid.
'Het goede nieuws natuurlijk!!!!' Gil ik.
Walid lacht.
'Ik heb hier en daar mensen gevraagd en het ziekenhuis zelf, ik heb een adres gekregen dat ik vandaag in de middag ga bezoeken.' Zegt Walid.
Een klein glimlachje verschijnt op mijn gezicht.
'Meen je niet??? Betekent dat dat Chakir daar is?' Zeg ik blij alsof Chakir zo thuis kan komen.
'Dat is dus het slechte nieuws, het kan zijn dat Chakir daar niet is. Maar we geven niet op, er is een druppeltje hoop.' Staat Walid vast.
Ik hoop het.
'Aaaah bedankt, Insha'Allah.' Zeg ik in rust.
'Ameen, ga nu wat eten. Ik wil je niet straks op de grond aantreffen.' Zegt Walid lachend.
'Hahahahaha gekkie, zal ik doen. Beslama, doe je rustig aan en bel me als je meer weet na het bezoekje.' Zeg ik enthousiast.
Walid lacht en zegt nog doei en hangt op.
Ik sloot mijn ogen en lachte. Alhamdoulilah er is nog kans.
< Rachida's perspectief: >
Imad keek me al de hele tijd lang aan. Zo eng.
'Je hebt me brief gelezen toch?' Zeg ik lachend.
Imad bloost. Had hij het toch gelezen? Aan zijn gezicht te zien wel of zag ik het verkeerd?
'Nee, nog niet. Ik had er de tijd niet voor, werd net geroepen toen ik het wou lezen.' Zegt Imad.
Ik schudde mijn hoofd.
'Dan kun je weer terug naar je opgekropte kamer.' Zeg ik gemeen.
Imad schrikt en kleurt rood.
Had hij toch interesses in onze deal? Ach, wat zeg ik? Hij heeft amper de brief gelezen.
Ik sta op en klop wat stof van mijn kleding af en pak mijn handtas.
'Ik zal komen wanneer het gelegen is.' Zeg ik.
Imad staat op van zijn plek en houdt me tegen.
'Nogmaals bedankt.' Zegt hij.
Iets in zijn stem maakte de woorden die hij zei de waarheid.
'Bespaar me dat gedoe, ik kom over paar dagen of misschien al morgen. Ik heb niet mijn hele leven de tijd.' Zeg ik boos.
Imad knikt zo'n tien keer achter elkaar en kijkt me liefdevol aan. Ik snap het.. Ik was zijn enige kans om hier uit te komen. En hij wil deze kans gebruiken..
Maar gebruik hem dan slim jongen, want wat jij denkt denk ik niet haha. Kijk uit Imad..

Word vervolgd...
Willen jullie een reactie achterlaten met wat jullie er tot nu toe van vinden?
Heel veel liefde💕