Soraya & Chakir { DEEL 2 }

Hoofdstuk 55: Verschrikkelijk.

'Au.' Zeg ik terwijl ik over mijn hoofd wrijf. Het lijkt alsof iemand zijn pistool op mijn hoofd heeft gericht en los heeft gelaten. Het gevoel doet zo'n pijn.
Ik ging even zitten en zuchtte.
'Aaaauu!' Gilde ik.
Het deed pijn. Ik ging liggen en de pijn werd verzacht. Ik speelde met een los touwtje van de kussen waar ik met mijn hoofd op lag.
Ik deed mijn ogen een paar seconden dicht en toen ging de bel. Wie zou er nog komen?
Chakir kan het niet zijn, hij is gaan werken.
'Hallo? Wie is daar?' Zeg ik terwijl ik al achter de deur stond met afwachtig op een antwoord.
'Walid a hoofd, doe die deur open.' Zegt Walid lachend.
'Ahahahhahahaha aaaahh ik heb je gemist.'
Ik doe de deur open en Walid staat daar met zijn haar in een strak model en een blij gezicht.
'Ik heb je ook gemist, waar was je?' Zegt Walid weer sirieus.
'Overal en nergens!!' Lach ik.
Oppeens was die verschrikkelijke hoofdpijn verdwenen.
'Waar was jij?' Zeg ik vragend.
Walid kijkt op.
'Werken, bruiloften bezoeken, jou missen.' Zegt Walid lachend.
Hij gaat op de bank zitten en maakt het voor hem zelf makkelijk. Hij doet de tv aan en zapt zo'n 100 keer langs dezelfde kanalen.
'Waar is Chakir?' Vraagt Walid.
'Ik dacht dat hij jou stuurde.'
'Jaa, jaa deed hij zeker. Maar ik wou graag weten waar hij is, hij vertelde het niet aan de telefoon.'
'Werken.'
'En jij Soraya? Ga jij werken?'
'Hahaha was aan het werken, maar ben nu druk.'
En toen keek Walid naar m'n buik. Opeens die blik naar mijn buik.
'He? Is je buik nou dikker geworden of ben ik gek?' Zegt Walid verbaasd.
'Je bent gek.' Zeg ik met een sirieus gezicht.
Ik zal niks vertellen, ik wil dat hij er zelf achter komt. Vraag me echt af hoe hij erachter gaat komen.
'Mohim, ik heb honger als een dier. Ook al ben ik een dier.' Zegt Walid met een sirieus gezicht waar om je moet lachen.
'Ahahahahahahahahahahahahaha.' Lach ik super hard.
'Wat lach je? Begin eten voor me neus te zetten.'
'Ahahahhahaha ik heb je echt gemist.' Zeg ik terwijl ik richting de keuken loop.
Mijn dag begon al goed en zal hopelijk goed eindigen.
< Farahs perspectief: >
Het was al middag en ik zat in de bus. Onderweg naar mijn werk. Totaal geen zin in, maar we doen het voor het geld. De bus nam een afslag en mensen stapten even later uit onderweg naar huis of werk of familie. Waar mensen allemaal naar toe gaan. De bus rijd weer en even verderop staan er 4 politieauto's, een ambulance en een auto die een verschrikkelijk auto-ongeluk heeft gemaakt. De bus moet hier stoppen omdat hij niet verder kan dan hier en ik moest over 15 minuten op mijn werk zijn. Geen tijd hiervoor. Ik stap uit zonder oogcontact met iemand te maken. Ik loop langs het ongeluk en herken de auto uit duizenden. Was dit niet de auto van Chakir?
Dat betekent.. Nee.. Dat betekent dat Chakir een ongeluk heeft kunnen maken? Maar wie zegt dat hij het alleen was, misschien was Soraya er ook bij.
Ik ren er naar toe en een agent houd me tegen.
'Sorry mevrouw, over deze lint is even in beslag.' Zegt de agent brommend.
'Niks daarvan, dit is mijn zus.' Zeg ik als een gestoorde.
'Zus? Het is toch echt wel een jongeman die een ongeluk heeft gemaakt.'
Ik schrik.
Chakir.. Chakir heeft een ongeluk gemaakt.
Zonder twijfel ga ik onder het lint en ren naar de ambulance auto en zie Chakir op de brancard liggen. Zijn wondingen waren te erg.
'Chakir!! Alsjeblieft!! Reageer!!' Zeg ik huilend.
Chakir wordt naar binnen gedragen en een vrouw kijkt me aan.
'Ben je familie?' Zegt de vrouw.
'Jaa, alsjeblieft komt het goed met hem??' Zeg ik huilend. De tranen bleven stromen.
'Je kan meekomen.' Zegt ze zonder een antwoord te geven op mijn vraag.
Ik stap in zonder antwoord en zucht.
Ya Allah, laat er niks met hem aan de hand zijn. Ameen.
Ik pak met verschrikkelijke trillende vingers mijn telefoon uit mijn tas en bel snel af voor mijn werk. Gelijk er achter na zoek ik Soraya's nummer.
Dit is verschrikkelijk, dit is woordeloos.

Word vervolgd.