Soraya & Chakir { DEEL 2 }

Hoofdstuk 66: Veilig.

<Farahs perspectief:>

Ik hing op en lachte.
'Wat is er?' Zegt Othman slaperig.
Het was al 13u en hij lag op de bank te slapen.
'Ze hebben..ze hebben..' Zeg ik verward.
Ik kon niet uit mijn woorden komen, ik was te blij, ik had het benauwd.
'Wat hebben ze? En wie is ze?' Zegt Othman gapend.
'Ga is wakker worden jij.' Zeg ik lachend.
Othman lacht en kijkt me verliefd aan.
'Vertel dan! Vertel dan!' Zegt hij.
Ik lach.
'Soraya, Soraya en Walid hebben Chakir gevonden!!!!!!!!' Zeg ik gillend.
Othman slaat op zijn oor en lacht keihard.
'Geweldig!! Maar niet meer gillen, alsjeblieft.' Zegt hij lachend.
Hij geeft me een knuffel en kijkt me aan.
We hebben nog nooit zo lang naar elkaar gekeken.. Nog nooit.
'Ik ga even thee zetten.' Zeg ik dan om de stilte te verstoren.
'Jaa..uhh..doe..maar.' Zegt Othman schaamtevol.
Ik zag hem verkleuren, ik liep lachend naar de keuken en zet de waterkoker aan.
Toen ik vannacht wakker schrok, zag ik Othman niet naast me liggen. En toen was er paniek, ik zocht in elke kamer totdat ik in de woonkamer keek en hem lief zag slapen op de bank. Hij wou geen problemen veroorzaken, we waren althans niet getrouwd. Zeg ik dat nu echt? Getrouwd? Pff ik ken hem pas een maand en paar weken en dit spookt nu al in mijn gedachtes.
'Zal ik helpen?' Stoort Othman mijn gedachtes.
Ik schrik.
'Uhh..nee..uhh.nee dankjewel.' Zeg ik verward.
'Is er iets schat?' Zegt hij.
Ik draai me om en kijk nu echt in zijn ogen, zijn lippen komen dichterbij en ik kijk snel naar de andere kant. Mis.
< Othmans perspectief: >
Waarom doet ze zo raar? Zo ken ik Farah niet? Ik wou een poging doen om haar te zoenen, maar zij wou het niet. Vind ze me dan toch niet leuk?
'Ik ga dan douchen.' Zeg ik.
Farah knikt en lacht. Wat was ze mooi als ze lacht.
Ik loop naar boven, graai alles bij elkaar. Ik wil de deur uitlopen als ik het geluid te horen krijg van een bericht op een telefoon.
Ik draai me om en zie dat het mijn telefoon was. Ik had hem gisteravond hier gelaten.
Ik open het bericht en ik kijk geschrokken.
[ Bericht van +316990.. om 13.45
Gast? Waar blijf je? Ik kan niet alles met mijn auto brengen? ]
Ik kijk geschrokken naar mijn telefoon en klik het berichtje weg. Jammer dat ik dit moest doen terwijl ik het verzwijg voor Farah. Ik klik weer op het berichtje en krijg er weer een binnen.
[ Als je nu niet komt, ik zweer het je ik maak je af. Je weet wat onze deal was]
Ik schud mijn hoofd en doe mijn telefoon helemaal uit.
Even later stap ik de douche uit en doe snel mijn kleding aan.
Ik ga onderweg naar mijn telefoon als ik Farah in de kamer zie.
'Zoek je deze?' Zegt ze lachend.
Ik wist niet of ze echt lachte, maar ze had me door. Shit, ik zag het. Ik zag het aan haar.
'Jaa.' Zeg ik rustig.
Ze gaf hem rustig aan me terug zoals ik hem hier achterliet. Uit en koud.
'Kom je zo ontbijten?' Zegt Farah.
Ze loopt naar de woonkamer zonder op antwoord te wachten. Ik durf mijn telefoon niet meer aan te doen. Na nadenken doe ik hem toch aan en stromen de meldingen binnen. 13 gemiste oproepen en een bericht die 4 minuten geleden is verstuurd door het zelfde nummer als een half uur geleden.
[ Als je hier niet over 30 minuten bent.. Zal ik je komen halen bij je vriendin? Ik weet ook alles he, zie je gezicht zo.]
Ik open mijn mond en lees de ene laatste zin nog een keer. 'Zal ik je komen halen bij je vriendin?'
Dat is wat hun kunnen, hun weten alles.
Ik haal mijn simkaart eruit en breek hem door midden. Twee gelijke stukken, maar dit zal niet helpen. Ik zucht en haal een nieuwe simkaart uit mijn portemonee en zet hem erin. Jammer dat ik elke keer een nieuw nummer moet nemen. Ik doe mijn telefoon weer aan en stop hem in mijn zak. Veilig.

Word vervolgd.

© Instagram: Womanwritersabah