Soraya & Chakir { DEEL 2 }

Hoofdstuk 93: Dit is rust.

Rachida's perspectief:
Ik kon niet geloven dat ik hier zat. Tegenover een agent die me lang aankijkt tot ik alles opbiecht. Het was over. Ik kon niks meer doen. De enige die mijn nog kan helpen is Imad. Maar hem heb ik zovaak gebeld dat ik de tel kwijt ben. Hij neemt gewoon niet op. Zal.. Nee? Dat kan niet. Zal.. Nee. Denk niet zo. Tuurlijk niet. Is hij hier al? Zal hij hier al zijn? Eerder dan mij? Verklaart dat het?
'Het is allemaal waar.'
De agent grijnst. Alsof mijn woorden hem een prijs van een miljoen gegeven hebben.
'Dat is al genoeg, loop maar mee.'
Ja, dat was het enige wat ik kon doen. Lopen. Lopen naar hel. Gek genoeg voelt het goed van binnen. Rust in mijn leven. Wel verdiend. Ik zie het eigenlijk niet als een straf. Maar ik ben ik, jij bent jij. En nu nog hopen dat Imad hier ergens bij is. Mijn gedachtes stemmen in. Ik word mijn kamertje ingeduwd. Hij sluit de deur en grijnst naar de sleutel. 'Moet je te pakken krijgen.' Zegt hij lachend.
Ik lach nep terug en bedenk me. Waarom zou ik die sleutel willen? Dit is rust. Dit mag langer van mij. Afgesloten van de wereld. Geweldig. Dit heb ik verdiend. Een soort vakantie. Alleen in een kamer. Mijn eerste dag hier. Zal ik het overleven? Tuurlijk wel, ik ben Rachida. Kan alles en slaag in alles.
< Othmans perspectief: >
Ze zag er mooier uit. Knapper, zelfverzekerder. Ik had haar mijn verhaal gedaan en ze was blij om het feit dat ik nu naast haar zat. Ik had dus alle namen gegeven. En hun zijn opgepakt omdat ze al voor de tweede keer gepakt waren. Mij lieten ze vrij. Waarom? Omdat het slechts een waarschuwing was. En oja.. Er zat iets aan vast.. Ik mag twee maanden niet hier weg. Nergens naar toe. Niet naar niemandsland, Turkijke, Marokko, Suriname... Nee ik moest hier blijven. Voor twee maanden. Anders zal het bandje aan mijn enkel een seintje terug geven en staan ze allemaal voor me. Dus dat risico wil ik niet wagen. Uiteraard weet Farah dat ook.
'Farah?' Zeg ik zacht.
Ik had haar hoofd op mijn schouder geplaatst en ze keek op. 'Jaa?'
Ik keek nu in haar diep bruine ogen, waar ik in verdronk. Sirieus. Ik verdronk erin.
'Ik meende alles wat ik daar zei niet, ik miste je, ik wou bij je zijn. Sorry Farah. Sorry. Ik hoop dat je me het vergeeft. Ik zal er niet meer aan meedoen, aan niks. Ik zal aan jou denken, aan ons.' Zeg ik lachend.
Ik zag aan der dat ze blooste. Schattig.
'Ik.. Ik..' Begint ze.
Ik liet haar niet praten, ik gaf haar snel een kus op haar mond. Nu werd ze rood. Is dat niet schattig? Haar ogen schitteren in het zonlicht en ik las in haar ogen dat ze me vergeeft.
'Othman, ik miste jou ook.'
Ik trek der dichterbij en wrijf over haar arm.
Ik voelde een zacht getril. Farahs telefoon.
'Neem op hayati.'
'Hallo?' Zegt ze even later.
'Ik ben het Chakir. Soraya is bevallen. We heben een meisje Farah!!!! Een mooi meisje!!!' Hoor ik Chakir ( als dat zijn naam is) schreeuwen aan de telefoon. Hij was blij aan zijn toon gehoord.
Even later hangt Farah op en knuffelt ze me hard. Ze pakt mijn hand vast en trekt me naar voor. Haar kant op.
'Kom op!! Mijn zus!! Ze is bevallen!! Het was haar man die belde, ik wil der zien!!! Ik wil geen moment missen!!!' Schreeuwt Farah in mijn oor.
Ik lachte verrast. En pakte haar arm.
'Kom we nemen een taxi.'
'Sneeeelll.' Zegt Farah lachend.
Ik voelde me oppeens verbonden met haar. Ik wist meer over haar en zij over mij. En samen waren wij wij.

Word vervolgd.