Soraya & Chakir { DEEL 2 }

Hoofdstuk 52: Stemmetjes of ben ik gek?

Farahs perspectief:
Othman pakt mijn hand vast en kijkt me aan.
'We zullen elkaar zien, binnekort hobi.' Zegt Othman zacht.
We zaten in zijn auto met een zacht muziekje op de achtergrond die onze situatie afmaakt.
'Moet je dan weg? Waarom? En wanneer kom je terug? Zorg je wel voor jezelf? Waar ligt het? Kun je me elke dag bellen?' Zeg ik snel en na elke zin een diepe ademhaling.
Othman lacht en zijn tanden glinsteren. Hij was perfect. Te mooi voor mij.
Verdiende ik hem wel?
Ik schoof die gedachtes van me af en zette mijn hand op zijn linkerbeen.
Othman kijkt ernaar en lacht.
'Tuurlijk kom ik snel terug Farah van me, ik wil geen maanden met je missen. Ik kom binnen een week terug. Beloof het.' Zegt Othman.
Waarom moest hij precies weg voor zijn werk? Waarom nu? Waarom nu we samen een goeie band maken.. Waarom?
Betekende dit dat alles weer naar eerst zou gaan. Dat we elkaar niet meer zien.. Of zal alles weer zoals nu blijven?
'Beloof je me dat je me belt en dat je rustig aan doet?' Zeg ik bang.
Othman geeft een kus op mijn wang en dan een knuffel erachterna.
'Tuurlijk beloof ik dat, ik zal je bellen en ik zal je elke dag missen.'
Farah wist niet dat Othman verkeerd werk deed, maar lezers wij laten dat over aan Othman. Hij zal en moet de waarheid zelf uit zijn mond krijgen.
'Ik zal nu maar gaan.' Zeg ik lachend.
We stonden met de auto voor mijn huis en het zag er leeg uit. Logisch. Ik woonde alleen, had een baan en niemand waarmee ik elke avond zat.
Othman pakt mijn hand vast en trekt me tot hem toe en geeft me een zachtaardige knuffel.
'Je weet dat ik van je hou he Farah.' Zegt Othman fluisterend.
Het klonk als een afscheid voor altijd, hadden mijn gedachtes dus toch gelijk?
Zou hij niet terug keren? Nee je bent gek Farah. Je hoort zijn woorden te geloven.
Hij zal terug komen, binnen een week max.
'Ik hou ook van jou.' Zeg ik bijna huilend.
Nee niet hier, niet bij hem.
Ik veegde de eerste traan en tweede kwam weer en zo begon mijn gezicht nat te worden. Othman kijkt me aan en ik zie dat hij aan de linkerhoek van zijn linkeroog een traantje heeft. Hij houdt hem tegen.
Hij veegt mijn tranen weg en ik stap de auto uit. Hij maakt een gebaar dat hij me zal bellen en dan rijdt hij de hoek om de straat uit. Op naar zijn bestemming, met mij midden in de straat voor mijn eigen huis met een verbaasd gezicht.
Ik doe de deur achter me dicht en loop naar mijn eigen kamer. Ik doe mijn huisjurk aan en doe mijn haar in een slordig knotje. Ik pak noodles uit de kast en open netflix op televisie. Laten we deze dag een beetje leuk maken. Voordat ik de film startte hoorde ik nog stemmen in mijn hoofd zeggen dat ik verkeerd zat. Verkeerd met mijn keuze. Maar waarom dan? Waarom zat ik verkeerd?
'Zal hij terug komen?' Vraag ik aan mijn gedachtes.
Ik doe alsof ze terug kunnen reageren, wat haast niet kan. Geen reactie.
'Zal hij niet terug komen?' Vraag ik dan als een gek weer.
Ik hoor nu gefluister in mijn hoofd, mensen door elkaar die fluisteren. Hard en zachtjes.
Stop. Stop, jullie maken me gek.
Ik schuif de geluiden van me weg en lig op de bank met een film opgestart.
Ik zal deze avond nog leuk houden, morgen brengt me nog veel dingen. Ik zal genieten van deze avond en de dagen aftellen tot Othman terug komt..

Word vervolgd.
Laat een reactie achter als je meeleest, zo weet ik wie allemaal leest!!