Soraya & Chakir { DEEL 2 }

Hoofdstuk 56: Slecht.

Hoofdstuk 56: Slecht.

Walid en ik zaten aan tafel met een bord spaghetti voor ons neus. Je hoorde ons alleen de spaghetti naar binnen slurpen. En na een paar minuten werd het geslurp onderbroken door mijn telefoon die af ging.
Ik liep er blij op af, omdat ik dacht dat Chakir mij zou bellen. Tot mijn verbazing zag ik Farah, die ik maanden niet heb gesproken. Toch is ze me zus en moest ik haar elke dag wel vragen hoe het met haar ging en Othman haar 'toekomstige man' zoals ze het noemt hahaha.
'Hey farah!!' Zeg ik blij.
'Soraya, het is geen tijd om blij te reageren. Kom nu naar het ziekenhuis -----. Er is iets verschrikkelijks gebeurd met Chakir.'
Wat? Bij het woord verschrikkelijk laat ik mijn telefoon vallen en val ik ook op de grond met mijn knieen op de grond.
'H-hallo? Soraya? Ben je er nog? Soraya? Luister je mee? Zoja, schat kom alsjeblieft snel. Chakir heeft je nodig..' Zegt Farah verdrietig.
Ik wist niet wat ik hoorde. Mijn lichaam bewoog zonder controle. Walid stond op en tilde me op. Hij pakte me telefoon en babbelde met Farah.
'Kom, ik breng je. Insha'Allah is er niks met mijn broeder gebeurd.' Zegt Walid.
Ik voelde een arm om mijn benen en toen sloot ik mijn ogen. Ik had geen controle meer, ik wist niet wat ik dacht en hoe ik dacht en waarover ik dacht.
Ik was in trans, ik voelde me niet meer mijzelf.
'Soraya.. Soraya..' Hoor ik een stemmetje zeggen dat verderop lijkt te zijn.
Ik doe mijn ogen en open en zie Walids gezicht.
'Soraya? Ben je er nog?'
Ik sluit mijn ogen en laat mijn rechterarm slingeren.
< Rachida's perspectief: >
Jullie hadden lang niet van me gehoord, maar dat zal niet meer gebeuren. Ik stond voor een groot gebouw, waar mensen komen als ze foute dingen hebben gedaan. Hele foute dingen, slechte dingen. Ja, jullie raden het al.. De gevangenis. Ik heb in de tijd dat jullie niks van me hoorde een onderzoek gedaan naar Imad. Waar zijn familie woont en waar hij is en toen kreeg ik dit adres aan het eind van mijn onderzoek. Jullie vragen je vast af: Waarom blijf je achter iets aan lopen dat al geweest is Rachida? Nou, na het gesprek met Soraya en Chakir had ik een vermoeden dat ze logen over Imad. Ze logen over zijn bestaan.
Ik doe een stap dichterbij en kom bij een loket met een agent.
'Mevrouw? Kan ik u ergens mee helpen?' Zegt de agent.
Ik bespaar mijn lach voor Imad en kijk strak.
'Ja graag, ik wil een vriend van me bezoeken. Imad.'
De agent schrikt nadat ik zijn naam met nadruk uit spreek.
'Kom verder, u bent op tijd gekomen voor het bezoekuurtje.' Zegt de man.
Ik loop achter hem aan en loop langs trallies. Zo'n 1000 stuks, maar het voelde als 10.
We liepen weinig, maar er waren veel trallies.
'Hier.' Zegt de agent.
Ik kijk op. Huh? Alle trallies waren open, zeg maar dat je hier en daar iets kon zien. Maar dit was geen cel of iets. Nee dit was een dichte kamer met een heel klein gat en een ijzerendeur.
Dit betekent maar een ding, ik ben niet bij een goed persoon beland.
Ik ben beland bij een monster of moet ik zeggen moordenaar..

Word vervolgd.