Soraya & Chakir { DEEL 2 }

Hoofdstuk 89: Afgesloten van de wereld.

< Farahs perspectief: >

Het was al een week zonder Othman. Een week zonder hem. Elke avond tranen. Elke avond bedenken wat ik tegen hem moet zeggen als we weer elkaars gezichten zien. Elke avond over hem denken, hoe hij naast me zou zitten en me in zijn armen zou nemen. Uiteindelijk nam ik een besluit, ik had iemand nodig die goed met me zou praten, die heel goed met mij kon praten. En wie kan beter praten dan je eigen zus? Dus besloot ik Soraya te bellen. Maar dit kost me een verhaal en tranen.
'Hey Farah, alles goed?'
'Hey, Sorr. Gaat niet goed, kun je naar me toe komen?' Zeg ik met een rilling op mijn rug.
'Uhm.. Chakir wou me ook wat zeggen. Maar ik zal nu naar je toe komen, hij zal het vast begrijpen.'
Ik hang op en zucht. Hoe moest ik beginnen? Farah, je weet het wel, bij het begin natuurlijk!
Even later doe ik de deur open en doet Soraya haar schoenen uit. 'Hey sis, wat zie jij er dramatisch uit!!' Zegt ze bezorgd.
Ik schud mijn hoofd en houd mijn tranen in. Nog voor even, daarna mag je op haar schouders uithuilen. 'Nou vertel.' Zegt ze.
'Soraya.. Othman.. Hij.. Hij is in de gevangenis.. Weg.. Weg van mij.' Zeg ik verward.
Soraya's gezicht veranderd. Ze zag er nu bang uit, ook al liet ze dat niet zien.
'Okee begin bij het begin Farah, ik ben het je zus. Tegen mij mag je alles zeggen. Ik zal naar je luisteren.' Zegt Soraya rustig.
Ze was altijd goed in dit soort dingen. Ze kon het gelijk goed doen.
Nadat ik mijn verhaal gedaan heb, veeg ik mijn tranen weg en houdt Soraya mijn armen goed vast. Ik had haar alles gezegd. En zelfs gezegd dat ik niet meer weet wat ik moet doen. Hem loslaten net zoals zijn woorden of hem vergeven. En dan nog wil ik het allemaal. Maar wat.  'Sssst.. Ssst..' Sist ze zachtjes.
Ik houd me nu in en voel de tranen weer opkomen. Nee niet huilen. Niet weer.
'Farah?'
'Ja?'
'Iedereen verdiend een tweede kans.. Hij wilt je niet erbij betrekken. Ik begrijp het ergens wel. Jong, en de cel in moeten. Afgesloten van de wereld. Hij kon het je niet vertellen. Hoe zou je gereageerd hebben? Je zou het nieuws nog niet aankunnen. Ik ben je zus, Farah. Ik wens je het aller beste. En ik voel dat jij nog wat voor hem voelt. Je ogen stralen bij het noemen van zijn naam, Farah. En het feit dat je al die jaren single bent gebleven, doet mij geloven dat je ergens nog altijd hoop hebt gehad..'
Alles, wat mijn zus zei was waar. Alles. Alles klopte. Zij was niet voor niets de wijze in huis, voor ze trouwde. Maar toch.. Ik voelde me in de steek gelaten. En omdat ik dat nooit eerder heb gevoeld en het gelijk door een persoon is van wie ik ontzettend veel hou, is dit zo hard aangekomen..
'Soraya, je hebt gelijk. Over alles. Ik zal naar hem toe gaan.'
Soraya geeft me een knuffel en houdt me stevig vast. Kon ik maar voor altijd als deze houding blijven. Kon dat maar.
< Othmans perspectief: >
BIEP.
De deur gaat open en de agent komt voor me staan. 'Doe je het alleen?' Vraagt hij.
Ik had geen zin in nog meer problemen. Het was allemaal teveel. Ik had zoveel in een hand. Ik moest het voor mezelf houden.
'Nee, geef me een blaadje en ik schrijf alles op wat ik weet.' Zeg ik verward.
Ik was verward door mijn keuze. Want ik koos voor de waarheid. Terwijl ik altijd loog. En deze waarheid bracht risico's met zich mee. 'Goed.'
De agent haalt een blanco blaadje tevoorschijn en een pen. 'Hier.'
Ik schrijf het adres op en alle namen die ik weet. Het adres waar al het drugs zich bevind. En ik schrijf mijn eigen verhaal op. Wat echt waar is. Als ik straks niet weg mag, weet ik het ook niet meer. Ik overhandig hem de brief en hij knikt. 'Ik kom terug voor nieuws.'
Ik knik terug en zucht. Laat me weg gaan. Laat me alsjeblieft gaan. Ik houd het niet meer. Ik dacht dat het simpel was. Dit allemaal. Maar dat is het niet. Ik dacht dat alles veel leuker zou zijn. Veel vrijer. Rust. Weg van iedereen. Maar ik begon mensen te missen. Een mens. Farah. Ik moest hier weg om haar het duidelijk te maken.

Word vervolgd.