Soraya & Chakir { DEEL 2 }

Hoofdstuk 100: Het leven is een verrassing.

< Walids perspectief: >

Ik keek op de klok. Over twee uur zal het pakketje ontvangen zijn. Zal ze blij zijn? Vast wel. Ik wou ook niet dat ik weg ging. Maar ze waren veilig. 'We hebben een vergadering weet je nog?' Zegt mijn baas. 'Jaa, kom al.'
Ik pak mijn sleutels, sluit de deur van mijn o zo grote kantoor en lach. Hoe het leven zo snel veranderd. Voor de een snel en goed en voor de ander snel en slecht.
< Soraya's perspectief: >
Ik deed de deur open en zag een geweldige kamer voor Khadija. Het kostte tijd, maar het was het waard. Elke keer deze deur openmaken en lachen. Omdat deze kamer de mooiste is van dit hele huis. Overal roze. Alles was roze. En hier en daar wit. Ik geef een kus op haar voorhoofd en moet lachen als ze haar mond wijd uitspreid en gaapt.
'Sorayaaa?' Zegt Chakir. Zijn stem was van hier in de buurt te horen.
'Soraya? Zullen we -'
Hij stopt met prachten en lacht. 'Verstoor ik jullie moment?' 'Nee schat.'
Chakir komt dichterbij en geeft me een kus.
'Wij worden echt wel zo'n geweldige en mooiste gezintje ooit.' Zegt Chakir.
We lachen allebei hardop en horen een klein lachje van Khadija. We lachen nu harder en kijken verliefd in haar ogen. DINGDONG.
Ik leg Khadija veilig in haar bedje en loop samen met Chakir naar beneden.
'Een pakketje voor mevrouw Soraya?' Zegt de koerier. Ik wist even niet of ik iets besteld had. 'Van wie?' Zeg ik dan.
'Deze brief zit er tussen.'
Hij geeft me de brief en trillend maak ik hem open. 'Voor de geweldigste kokin, Walid.'
Op mijn gezicht verschijnt een grote glimlach en ik laat het briefje aan Chakir zien, die dan ook moet lachen. Wat mis ik Walid erg.
'Hier tekenen alsjeblieft.'
Ik teken en Chakir tilt de doos op en zet hem naast de bank. 'Wat zal erin zitten?' Zegt Chakir. 'Geen idee! Ben ook nieuwsgierig!'
Na het frumelen en trekken, was de doos open. Mijn ogen konden het niet volhouden dus liet ik een traan vallen. In de doos zaten verschillende douchespulletjes en kledingsetjes. En in het midden stond er op een bon met koeienletters: OPPASWAARDEBON. Dit is toch lief of niet?!
Voor al die oppaswaardebon, hij is zo lief, dat hij zelfs op mijn vrije dagen zelfs wil oppassen op Khadija. 'Dit is vet lief van hem.' Zegt Chakir lachend. Ik lach ook en geef de spulletjes allemaal een plaats. Ik bel Walid om hem te bedanken voor alles. Ook al heb ik dat meerdere malen al gedaan. Hij was gewoon een schatje! 'Zullen we een wandeling maken? Samen met Khadija?' Zegt Chakir na het eten. Ik knik. 'Jaa! Zal leuk zijn.'
Ik kleed Khadija warm aan en stop haar warm in de kar. 'Schatje van me.' Zeg ik lachend. Ze was half aan het slapen.
Ik doe de deur dicht en Chakir houdt mijn hand vast. 'Dit wou ik al heel lang, samen met jou.' Zegt Chakir zacht.
'Ik wou het ook.. Al heel lang hayati.'
Chakir geeft me een kus op mijn wang en we lopen richting het park. Dit was allemaal zo mooi. Zo mooi, alsof alles een droom was. Ja, het waren dromen. Dit allemaal. Maar ik heb mijn dromen waar gemaakt. Zoals iedereen kan, ook jij! Elke droom kan uitkomen, alleen moet je er voor werken.
'Trouwens.. Ik heb een babyfeestje georganiseerd. De dag dat Khadija al thuis was bij ons. Daarom die geheimzinnige belletjes.' Zegt Chakir lachend. Ik stop met lopen en kijk hem met een open mond aan.
'Jij Chakir he!! Jij zit vol verrassingen!' Zeg ik lachend. 'Het leven zit vol verrassingen lieverd.' Zegt Chakir.
De zon brand in onze ogen en ik kan niet geloven dat deze dag een geweldige dag is. Inderdaad, het leven zit vol verrassingen. En soms zijn ze leuk en soms zijn ze niet leuk. Maar ze zijn allemaal te accepteren. Het leven is een verrassing.

THE END.
© Schrijfster Sabah.