The Search

Hoofdstuk ~6~ (DEEL 2)

'Kaden.', ik probeerde sterk te klinken, ik moest immers een sterke, stoere Luna worden, maar ik kon het niet helpen dat er enkel paniek en angst te horen was.

Hij stapte van me weg, zijn vingers verlieten mijn haar en gelijk was ik me weer bewust van de kille steen en ijzige wind de nu ook mijn heup bevroor toen die bloot werd gelegd.

'Kade-!', mijn woorden werden onderbroken door een ijzingwekkende gil die op kilometers afstand nog door merg en been zou gaan.

***

De pijn was onbeschrijvelijk. Tranen sprongen in mijn ogen en rolden gelijk in hete sporen over mijn wangen. Nog nooit eerder had ik iets gevoeld wat ook maar in de buurt kwam van wat ik nu voelde.

Ik zag Kaden nergens wat me alleen maar meer stress gaf. Ik had zijn hand nodig, ik moest de bekende tintelingen voelen die zijn aanrakingen altijd als effect hadden al vanaf de eerste keer dat ik hem ontmoet had.

Mijn nostalgische gedachten werden onderbroken toen de ergste hitte tijdelijk verdween. Ik haalde diep adem, een grote teug koele lucht vulde mijn longen.

Ik stikte haast toen de pijn terugkwam bij de volgende persoon. Mijn langgerekte schreeuw van pijn veranderde in een kreun toen ik mijn kaken op elkaar klemde in een wanhopige poging om de pijn minder te laten lijken.

"Sshh", Kaden liet zijn hand over mijn schouder langs mijn arm glijden om vervolgens mijn hand met zijn beide handen vast te pakken, "Focus op mij Lily, focus op mijn ogen."

Alles was een waas, maar terwijl de pijn opnieuw tijdelijk minder werd draaide ik mijn hoofd naar hem toe. Mijn ogen draaiden in hun kassen terwijl ik mijn best deed om ze op hem te focussen, maar tevergeefs.

Ze rolden in mijn hoofd naar achteren toen ik het brandende metaal weer tegen mijn heup voelde. Niet alleen mijn heup, maar het hele gebied eromheen leek in de fik te staan en langzaam te verschroeien.

Mijn kreunen en gillen mengden zich met huilende geluiden. Mijn handen vastklampend aan die van de man naast me probeerde ik met alle macht woorden uit mijn keel te drukken die niet ten onder gingen aan gegil, mijn lichaam praktisch omhoog trekkend aan zijn ene arm kromp mijn hele lichaam ineen, "Ik- ik kan -"

Een verse schreeuw liet me weer op mijn rug vallen tegen het koude, harde steen.

"Ik kan niet", snikte ik, "Ik ga het niet volhouden, Kaden.", ik zocht zijn ogen en zag hem met een pijnlijke blik terugkijken.

Nog nooit eerder had ik hem zo verdrietig gezien. de hulpeloosheid was duidelijk zichtbaar terwijl hij me met zachte sussende woorden probeerde te helpen.

Met een warme hand pakte hij mijn gezicht vast en automatisch sloot ik mijn ogen bij het contact.

Focus op zijn hand.

Je kunt het.

Mijn borst begon met hijgende geluiden op en neer te gaan terwijl ik vaag schreeuwende stemmen om me heen hoorde.

"Kunnen we niet sneller gaan?", Kadens stem liet een vage schim van een glimlach over mijn lippen glanzen, mijn ogen nog steeds gesloten.

Het intens stekende, brandende gevoel werd met elke keer vervangen door een die nog tienmaal erger leek. Niet elke branding werd op dezelfde plek gezet waardoor telkens een nieuw randje huid werd verschroeid.

Mijn keel al na enkele minuten compleet schor geschreeuwd kwamen er alleen nog kermende snikken uit mijn mond. Mijn hoofd bonsde alsof er een leger reuzen overheen stampte.

Dikke tranen zorgden ervoor dat afgezien van vage blobs ik verder niks van mijn omgeving kon opmaken. Mijn ogen openden zich loom voordat ze weer dichtvielen.

"We zijn er bijna"

"Je doet het zo goed."

Ik kon niet meer opmaken wie wat zei toen mijn gehoor uit leek te schakelen.

Mijn lippen parten zich en trokken trillend ademteugen naar binnen terwijl mijn bewustzijn langzaam wegzonk in de duisternis.

Stemmen schreeuwden om me heen, wat ze zeiden wist ik niet. Fronsend probeerde ik beter te luisteren, maar tevergeefs.

Langzaam werd alles zwart, mijn hoofd rolde opzij toen mijn nekspieren het opgaven. 

Het vreemdste en meest complete gevoel wat ik ooit had meegemaakt overkwam me. Ik was me volledig bewust van het uitschakelen van mijn lichaam.

Maar mijn geest ging door.

Alsof ze oprees in een nieuwe wereld. 

Niet een fysieke wereld, maar eentje van energieën. 

Ik zag niks meer, voelde een onrustige menigte om me heen.

"Volgende, volgende, volgende.", schreeuwde een luide stem over de hoofden heen, "Lily? Lily!", een zachte stem die eerst fluisterde, begon langzaam de vorige te overheersen.

Ik vocht tegen het gevoel dat ik weggezogen werd. Ik had geen ogen die ik kon openen, geen hoofd dat tolde, geen pijnlijk lichaam om mee te vechten. Alleen mezelf.

Was dit alles wat ik was? Een sterretje aan de hemel? 

Misschien zijn we allemaal sterren...

Als dat zo is, ben ik de felste zon die ooit geschenen heeft.

"Lily! Kom op doc check haar nog een keer, dit kan niet waar zijn.", iets nats en zwaars creëerde een oncomfortabel gevoel in mijn zei.

Ik probeerde een geluid te maken om te laten weten dat er iets niet fijn voelde, of op zijn minst te bewegen, maar het lukte niet.

Het was alsof mijn lichaam niet meer naar me wilde luisteren!

Alsof ik niet meer degene was die het controleerde.

Ik deed nog eens mijn best om kenbaar te maken dat ik kon horen wat er aan de hand was, maar het signaal van mijn brein liep op een doodlopende weg af.

Een voor een verschenen er meer geluiden: vervelende piepjes, het geschuifel van voeten, een zware ademhaling.

"Het spijt me Alpha", hoorde ik een onbekende stem zeggen, "Er zijn helaas geen tekens dat ze voorlopig wakker zal worden."

"Nog een dag erbij en we zullen haar lichaam moeten verplaatsen."

"In het ziekenhuis zullen we haar beter kunnen helpen."

Nóg een dag?

Wat?

***

Het voelt alsof het jaren geleden is!

(wat waarschijnlijk ook het geval is, oeps!)

Een lieve lezer stuurde me een berichtje en motiveerde me om verder te gaan met het verhaal (Hey, Kyara). 

Ik zal mijn best doen, maar ik ben zo verandert sinds ik begon, dat het verhaal waarschijnlijk ook anders zal zijn. Laat me weten warvoor verschillen je merkt!

Liefde, geluk en kracht voor iedereen (nog meer dan normaal in deze tijden!)!