The Search

Hoofdstuk ~22~

Ik jogde naar Brad's kamer genietend van de ochtendzon die een warme gloed over mijn blote benen verspreidde. Verbaasd keek ik omlaag naar wat ik aanhad.

Ik rolde met mijn ogen toen ik doorhad dat ik weer een shirt van Kaden droeg. Die gast moest echt eens leren me niet om te kleden in mijn slaap.

Eenmaal bij Brad's kamer aangekomen opende ik de deur. Daar lag hij, nog steeds bewusteloos. Behoedzaam liep ik naar zijn bed toe. Mijn ogen scanden zijn lichaam voor tekenen van leven.

Een golf van opluchting viel over me heen toen ik zijn borst zachtjes op en neer zag gaan. Een glimlach die van oor tot oor reikte en een zucht van opluchting maakten zich van me meester.

Het was gelukt. Ha!

***

Ik stond glimlachend in de deuropening en keek de twee mannen aan.

'Hoe gaat het met hem?', vroeg Will.

Ik was blij dat Bèta Will respecteerde wat ik aan het doen was. Bij Kaden was dat wel anders. Hij had er niet zo veel vertrouwen in.

'Beter.', antwoordde ik. Kaden snoof en ik draaide me geïrriteerd naar hem toe.

'Luna, ik weet dat je het goed bedoelt, maar het gaat echt niet werken.'

Zijn ogen waren rood en gezwollen. Had hij gehuild? Ik schudde mijn hoofd naar hem, niet in staat een euforische glimlach te onderdrukken.

'Hij heeft een hartslag.', de vreugde liet mijn stem bijna breken toen ik ze het goede nieuws bracht en ik stuiterde zowat op en neer.

'Nee!', Kaden schoot gelijk overeind en keek me ongelovig aan. Will klapte lachend in zijn handen.

'Je Luna heeft verborgen telanten gast.', hij klapte Kaden op zijn schouder.

Kaden keek me sceptisch aan, niet zeker of hij me wel of niet serieus moest nemen.

'Meen je dat? Zeg alsjeblieft dat het geen grap is.', ik schudde mijn hoofd.

'Het is geen grap, ik zag het, hij ademde.'

Ik had nauwelijks tijd om mijn zin af te maken voor ik omhelst werd door twee sterke armen die me bijna verpletterden.

'Geen. Adem.', hij negeerde me.

'Luna, jij- Bent echt de geweldigste- Luna- Ik-', stamelde hij en liet me eindelijk los.

'Kom.', zei ik en ze volgden me naar de slaapkamer waar Brad lag. Ze bleven op een paar meter afstand staan. Alsof hij een bom was die elk moment kon ontploffen.

Er klonk eerst geen geluid, maar toen ging zijn borst zachtjes op en neer en hoorde je hem ademhalen. Kaden sloeg Will lachend op zijn schouder.

'Dit is echt niet te geloven!'

Kaden trok me aan mijn middel tegen zich aan en stopte zijn gezicht in mijn nek. Blij ontving ik zijn omhelzing.

Een opluchting was van zijn schouders afgevallen. Ik kon het voelen door de mateband die we hadden ontwikkeld.

Of ik het leuk vond of niet, zijn zorgen hadden ook een effect op mij gehad. We versterkten elkaar op een manier die ik nooit voor mogelijk had gehouden.

Voor ik het wist stond ik in de slaapkamer waar ik de nacht had doorgebracht. Kaden sloot de deur achter zich. Ik ging op de rand van het bed zitten en keek naar hem om.

Hij haalde zuchtend een hand door zijn haar. Hij zag er moe en verslagen uit, net als deze ochtend, maar nu met een tevreden glimlach op zijn gezicht.