The Search

Hoofdstuk ~7~ (DEEL 2)

"Het spijt me Alpha", hoorde ik een onbekende stem zeggen, "Er zijn helaas geen tekens dat ze voorlopig wakker zal worden."

"Nog een dag erbij en we zullen haar lichaam moeten verplaatsen."

"In het ziekenhuis zullen we haar beter kunnen helpen."

Nóg een dag?

Wat?

*

Ik had niet door dat ik weer in slaap was gevallen tot ik wakker werd.

Ik had niet door dat het dag was omdat ik gewend was geraakt aan alleen zwart te kunnen zien.

Ik had niet door dat er iemand in de kamer stond die mij wel kon zien, maar ik haar niet.

Loom probeerde ik met mijn ogen te knipperen en mijn me op mijn zij te rollen om comfortabeler te liggen, maar dat lukte niet.

"Je kunt nog steeds niet bewegen, of wel Lily?", een zwoele stem galmde in mijn oren en ik kromp in elkaar.

Haar stem galmde na, maar voordat het stil werd praatte ze weer, "Wat zie je er mooi uit zo", ze stopte even, "zo vredig."

Iets aan haar stem deed de haartjes op mijn armen overeind staan, en deed me vervolgens wensen dat mijn lichaam niet zo gewelddadig op haar aanwezigheid reageerde. 

Ik hoefde haar niet te zien om te weten dat haar ogen door elke vezel van mijn lichaam brandden; elke minuscule verandering in zich opnamen.

"Je moet maar snel wakker worden, liefje."

Het geluid van hoge hakken resoneerde in de kale ruimte. Even dacht ik dat ze zou vertrekken, toen een vochtige ademhaling ineens tegen mijn oor blies.

"Ik was nog lang niet klaar met jou.", een hand streek over mijn haar, iets waar ik altijd al een hekel aan had gehad en even later sloeg de deur ongenuanceerd dicht met een eenzame knal.

Hoewel ik geen idee had wie de vrouw was had ik een naar gevoel bij het idee dat ik met haar in dezelfde kamer was geweest.

Normaalgesproken zou de gebruikelijke paniek mijn lichaam hebben overgenomen in de vorm van een bonzende hartslag en een klamme zweetaanval.

Wat gek, nu voelde ik iets anders.

Was het angst? Zorgen? Zenuwen?

Een gevoel van verontwaardigend en kracht overspoelde me. Iets wat ik niet vaak eerder gevoeld had. 

Hoe durfde ze?! 

Wie het ook was, zomaar míjn kamer in te komen en me aan te raken terwijl ik erg duidelijk machteloos was.

De kracht die me overspoelde om mijn territorium te verdedigen verspreidde zich als een warme golf over mijn hele lichaam.

Voor ik er erg in had klemde ik mijn kaken stevig op elkaar in een ingehouden schreeuw van woede en drukte een onzichtbare energie van me af, of zoog het in me op.

Eerlijk gezegd heb ik geen idee wat er gebeurde, maar opeens zat ik rechtop in bed.

Achter mijn ogen vlamde een vuur en mijn spieren tintelden van de plotse beweging.

Het vuur werd snel verdooft toen ik verblind werd door witte tl-buizen die boven mijn hoofd hingen. Het hielp ook niet dat alles in deze kamer wit was.

Ik bedekte mijn ogen tegen het licht en strompelde naar de deur toe. Met een zwak handje wist ik de klink om te krijgen. Dat kleine moment van stilte had me doen merken hoeveel pijn alles deed.

Elk deeltje van mijn lichaam smeekte me om terug in bed te gaan liggen, maar ik snoof, stak mijn kin in de lucht en marcheerde de gang op.

Links en rechts liepen wat mensen in witte jurken met wat normaal geklede mensen ertussen. Geen zwoele vrouw te bekennen.

Nu wist ik ook niet hoe ze eruit zou moeten zien. Ik mikte op de kant die 'exit' zei om dat ze vermoedelijk geen andere patiënten ging bezoeken.

Tenzij het een psychopaat was, zei een stemmetje in mijn hoofd. Ik schudde die gedachte snel weg.

Ik marcheerde met een snel tempo en had nauwelijks door dat mensen raar naar me opkeken. Een papieren jurk om mijn lichaam die net niet kon verbergen hoe erg ik eraantoe was.

Om de paar passen keek ik omhoog naar de bordjes die aan het plafond hingen om te checken of ik nog de goeie kant op ging.

Exit?

Exit.

Exit!

Een hoek omslaan, een glazen deur door, een trappenhuis in. Werkelijk waar, die bordjes brachten me helemaal naar Tokyo toe!

Na het trappenhuis liep ik potverdriedubbeltjes een ruimte in die verdacht veel op een exit leek. 

Een balie aan de zijkant en daarachter, ja hoor! Twee grote doorzichtige deuren die naar buiten leidden. 

Buiten...

Met een smachtende blik stapten mijn voeten uit zichzelf die richting in. Ik kon me de laatste keer dat ik in alle rust en vrede frisse lucht had ingeademd niet herinneren.

Het tapijt van de deurmat kriebelde al aan mijn tenen toen een hand ineens mijn arm vastpakte.

"Ho ho, wat bent u van plan dame?", ik keek sloom opzij naar de jongen die me vasthad.

"Dame? Je bent zelf nog geen 20."

Waar kwamen die woorden vandaan? Ik voelde een lichte blos over mijn wangen komen. 

'Je hebt wel gelijk', klonk een stem in mijn hoofd, 'Die slungelige armpjes hebben alleen maar Red Bull en saucijzenbroodjes als brandstof gehad vandaag.' 

Ik schrok een beetje, maar grinnikte ook. Een brede grijns van oor tot oor verscheen op mijn gezicht. 

Mijn wolf!Daar was ze! Eindelijk was ze er weer. Als een ademteug vol frisse lentelucht vulde mijn lichaam zich en voelde ik dat alles oké was en alles altijd weer goed zou komen.

'Ahgm', iemand bracht me uit mijn grijnzende dagdroom met een afwijzende blik. Hij kon het gesprek tussen mij en mijn wolf natuurlijk niet zien of horen.

"Mijn excuses, wat ik bedoelde was dat ik even frisse lucht nodig heb.", zei ik mijn meest gediplomeerde stem, maar hij bleef stil.

Ik deed net mijn mond open toen hij mompelde, "Nog een roker.", hij trok me aan mijn arm mee terug verder het gebouw in, maar deze keer stribbelde ik tegen.

"Wat, hé! Ik heb het recht om frisse lucht te halen als ik dat wil, meneer.", ik benadrukte het laatste woord very obviously om hopelijk hem te laten merken dat hij me wel met wat meer respect mocht behandelen.

Helaas. Hij negeerde me volledig en bleef me meetrekken met het geduld wat ik jongeren ook met een oude vrouw had zien doen die geen familie was.

Ik begon boos te worden en tegen hem te schreeuwen.

Het was geen mooi tafereel.

In paniek keek ik om naar buiten en verstikte in de volgende reeks scheldwoorden die ik in de ruimte had willen gooien.

Ik keek recht in de ogen van een zwoele vrouw en haar gezicht herkende ik maar al te goed.

***

Hi babies,

Wat fijn dat jullie verder lezen na al deze tijd!

Zijn er dingen verandert in het verhaal?

De stijl? Delen van Lily's karakter? De 'vibe'?

Deel het met onze community!

Voor vandaag wens ik jullie alle liefde van de wereld

xx