The Search

Hoofdstuk ~3~ (DEEL 2)

Ik keek haar na en liet haar woorden tot me inzinken. Ik kon dit. Hij ging niks doen, hij ging me juist helpen voor als er een keer iets zou gebeuren.

Ik ademde diep in en begon joggend het pad te volgen terug naar Kadens huis waar Sophie al aan begonnen was. Het meer achter me latend, het duister van de bossen in.

Kaden. Met hem had ik nog wel een appeltje te schillen dat hij me dit niet even verteld had.

***

'Jij!', ik stormde het huis binnen en keek boos om me heen. Iedereen werd er stil van en staarde me aan.

'Waar is Kaden?', toen ik hem de kamer binnen zag lopen stampte ik op hem af. Ik was niet zo boos, maar zijn gezichtsuitdrukking was het dubbel en dwars waard.

'Je had me wel even mogen vertellen dat de freaking KONING morgen komt koekeloeren!', zijn ogen werden groot en ik moest me inhouden het niet uit te proesten.

Ik ben zo gemeen, ik weet het.

'Misschien moet ik maar iemand anders zoeken, iemand die me wél de waarheid verteld.', ik hoorde mensen naar adem snakken en iedereens blik schoot naar Kadens gezicht in afwachting van wat hij zou zeggen.

Hij was de laatste tijd, na het ongeval met mijn oude pack, telkens op de rand geweest. Oplettender, beschermender, dominanter. Hij was een ware Alpha geworden.

Donker nam zijn groene ogen over en hij liet de papieren die hij in zijn hand had op de grond vallen. Ik kromp ineen, sh*t.

Hij wilde op me af stappen, maar ik schoot snel onder zijn arm door en sprintte de gang door naar onze slaapkamer.

Ik zag er waarschijnlijk uit als een angsthaas, maar ik had nou niet bepaalde zin om voor de ogen van al mijn vrienden voor schut gezet te worden.

Ik hoorde zware voetstappen wat betekende dat Kaden achter me aan kwam. Met trillende handen smeet ik de deur achter me dicht alleen zodat hij weer opengegooid kon worden.

Ik deed wankelende stappen achteruit en keek toe hoe Kaden de deur achter zich sloot, hij was kalm... te kalm. Langzaam draaide hij zich om en zijn ogen waren compleet zwart geworden.

Ik stond aan de grond genageld, afwachtend van wat hij zou doen of zeggen. Mijn borst ging op en neer met mijn zware ademhaling en ik kon alleen maar staren naar zijn donkere ogen terwijl hij op me af stapte.

'Waag. Het. Niet.', met grote stappen overbrugde hij de afstand tussen ons, "Om me te bedreigen met een andere man." 

Hij drukte zijn gespierde torso tegen mijn borsten en torende boven me uit.

Wat hij daarna deed sloeg me compleet van mijn voetstuk. Hij drukte zijn lippen op de mijne. Niet zacht en liefkozend. Nee, hard en ruw.

Ik smolt tegen zijn lichaam aan, het was alsof ik geen weerstand kon bieden. Ik had niet doorgehad hoe zeer ik hem nodig had. Hoe zeer ik zijn aanraking nodig had. Totdat ik hem tegen me aan voelde.

Zijn hand pakte mijn heup vast en drukte me dichter tegen zich aan terwijl de andere zich om de lokken van mijn donkere haar bond. Ik deed hetzelfde bij hem, bracht mijn handen naar zijn gezicht, naar zijn nek.

Een dierlijke grom kwam uit zijn borst toen ik aan zijn haar trok en hij pakte met beide handen mijn zij beet, zijn vingers krulden om over mijn billen en een kreun ontsnapte uit mijn mond.

Zijn smaak!  Zijn tong dook door mijn open lippen, verkende iedere hoek van mijn mond.

Ik had niet eens door dat hij me opgetild had toen mijn rug iets zachts raakte. Hij verbrak de kus en keek me aan, met die donkere ogen. Gevuld met lust, niet langer met woede en angst.

Als vanzelf bracht ik mijn handen omhoog en streek ze langs zijn gezicht. Zijn perfecte kaaklijn, zijn rechte neus, zijn donkere wenkbrauwen, zijn zachte lippen...

'Ik hou van je.', mijn mond sprak de gedachten hardop uit en een blos verspreidde zich over mijn wangen toen ik doorhad dat ik het hardop had gezegd.

Ik wist dat ik het al vaker had gezegd, maar het voelde nog steeds vreemd. Alsof ik compleet blootgelegd werd. Nog nooit eerder had ik die woorden tegen iemand anders gesproken.

Alleen aan mijn ouders. Toen ik klein was dan.

Zijn hand streek over mijn wang, de ander over mijn buik en ik beet op mijn lip om een geluidje te onderdrukken. Gelijk schoten zijn ogen naar mijn lippen en hij verlaagde zijn gezicht tot ik zijn adem langs mijn neus voelde strijken.

"Niet doen.", hij drukte zijn mond wederom op de mijne, "Dat is mijn taak.", fluisterde hij terwijl hij mijn onderlip tussen zijn tanden haalde.

*

'Oké, dus-', ik probeerde mijn brein te kraken in een poging alles wat me was verteld te onthouden, 'Outfit. Dan, naar de plek toe gaan. Oh nee wacht! Eerst, Lucas ontmoeten dan naar de plek toe gaan. Dan gemarteld worden en flauwvallen en dan woepwoep! Is 't klaar.'

Kaden zuchtte, 'Niet zeggen, je gaat niet gemarteld worden-'

'Maar wel flauwvallen.', onderbrak ik hem en trok een wenkbrauw op toen hij niet antwoordde.

'Ik snap je bezorgdheid.', Suzan, een moeder uit de pack, kwam naar ons toe lopen met haar baby in haar armen.

'Ik was zelf ook flauwgevallen', ze kwam naast me zitten aan de eettafel en vervolgde, 'en ik werd niet eens door de hele pack gebrand!', ze grinnikte.

'Waarom lach je?', vroeg ik haar verbaasd. Ik vroeg me af of ze doorhad waar we het over hadden. Over de serieusheid van de situatie.

'Oh niks, maak je maar geen zorgen, Luna. Ik weet zeker dat je het aankunt. Je bent dapper, een bikkel, je laat je niet kleineren, maak je maar geen zorgen. Zelfs Kaden heb je in toom weten te houden! Voordat jij kwam was hij echt n-'

'Oké, zo is het wel genoeg Suzan. Dankjewel.', doorbrak Kaden haar met een strenge blik.

'Ik zie jullie morgen wel.', ze glimlachte en ik kopieerde haar en wuifde.

'Waar ging dat over?', zong ik naar Kaden. Hij stond op waarschijnlijk om aan mijn vragen te ontsnappen, maar ik volgde hem tot de slaapkamer.

Hij negeerde me en liep direct naar de andere kant van de kamer, trok zijn shirt uit terwijl hij liep en gooide het over een stoel.

'Kaden?', ik raakte bezorgd toen hij niet reageerde en deed een stap in zijn richting.

'Het is niks.', zei hij, 'Ik vertel het je wel een andere keer.', hij draaide zich eindelijk naar me om en zijn ogen verzachtten zich toen hij mijn verwarde blik zag.

Hij stapte naar me toe en pakte mijn gezicht met beide handen beet. Hij keek diep in mijn ogen toen hij zei, 'Er zijn-', hij haalde diep adem alsof hij zich klaar maakte om iets moeilijks te zeggen.

'Er zijn dingen die ik heb gedaan. Vroeger. Waar ik niet trots op ben.', hij slikte.

'Er zijn maar weinig mensen die weten wat het zijn en ik wil het je graag vertellen, maar niet nu. Eerst moeten we focussen op jou, oké Luna?', hij glimlachte scheef en ik glimlachte.

De pijn in zijn ogen ontging me niet, de pijn die hij had als hij terugdacht aan die herinneringen.

Zou het met zijn ouders te maken hebben?

Ik knikte en omhelsde hem, ik sloeg mijn armen om zijn middel en legde mijn hoofd in zijn nek. Ik moest op mijn tenen staan om zo hoog te komen.

'Ik zal wachten tot je er klaar voor bent.', fluisterde ik in zijn oor.

'Ik weet het.', zijn stem stokte, 'Dat is precies waar ik bang voor ben.'

***

Wat heeft Kaden gedaan?

Hoe gaat de ontmoeting met Lucas (the King) verlopen?

Morgen ceremonie jongens. Wie heeft er zin in!