Bir adam iki kişilik...
Hem merhem hem yara...
Bir kadın kırık,dökük baştan sona yıkım...
Ölümün varlığını unutarak yaşadığım gerçeği yüzüme okkalı bir tokat olarak inerken mavinin en güzel tonuna baktım. Az önce benimle alay eden adam şimdi nefes...
Derin bir nefes, bir nefes daha ve bir nefes daha...bu koku bana huzuru çağrıştırıyordu. İnce uzun parmaklar derin sırt dekolteli elbisenin açıkta bıraktığı tenimi okşarken kafam Evrenin göğsünde, kollarım ise boynuna dolalı şekilde slow müzikte dans ediyorduk.
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
Aslında araba yolculuğundan dolayı yorgun olan bedenim Evrenin kolları arasında yorgunluğunu unutmuş gibiydim. Normalde uçakla elli sekiz dakika olan İzmir-Antalya yolunu kendi arabamızla gelerek beş saatte anca gelmiştik. Evren'e neden uçakla gelmediğimizi sorduğumda ise aldığım cevapla hoşnut olmuştum. Bana "Seninle araba yolculuğu yapmanın keyfi, tatil yapacak olmak kadar güzel." demişti.
Şimdi bile midemde kelebekler uçuşuyor, kalbim normalin dışında çarpıyordu. Evrenin kalbi... Ahh şu ritim. Hızlı hızlı atan kalbinin tam üzerinde duruyordum ve benim için bu kadar hızlı attığını biliyordum.
" Kokun."dedi burnu saçlarımın arasına derin bir nefes çekerken"Bana cennetteymişim gibi hissettiriyor. "
Mavi gözlerine bakmak için kafamı kaldırdım. Yüzümde günlerdir eksik olmayan gülümsememle baktım mavilerine.
"Seni seviyorum."
Söylediğim iki kelimeyle yüzü aydınlanırken kulağıma doğru yaklaşarak"Seni çok seviyorum. "dedi.
En son ne zaman bu kadar mutlu, huzurlu ve güvende hissetmiştim?
Günler, aylar, seneler...
Hatırlamıyordum ve hatırlamakta istemiyordum. Açıkçası Evren dışında düşünmek istediğim pek birşey yoktu. Ara ara annem aklıma geliyordu sonra ona kırgın olan yanım üzerini örtüyordu bir şekilde. Ne olursa olsun anneydi işte. Kokusu özleniyordu. Oysa yarım yamalak hatırlanan bir koku nasıl özlenirdi? Biten şarkıyla Evrenden ayrılmak için kollarımı çözerken belimi bırakmayarak bedenimi biraz daha kendisine çekti.
"Bir milim bile uzağımda olmanı istemiyorum. Hep kollarımda ol istiyorum." dedi dudağıma kısa ama etkili bir öpücük bırakırken.
Elimi yanagına koyarak yeni çıkmaya başlayan sakallarının üzerinde gezdirdim. Arkamızda bıraktığımız her ne varsa birgün önümüze gelecekti ve bunun bilincindeydim. Yinede çekimine karşı koymaya dahi çalışmıyordum artık.
