algofobi | yoonmin

2: the smallness of the world

Bölüm Şarkısı: NF - Therapy Session

"Efendim?"

Bavulunu tek eliyle sürüklerken, omuzuyla yanağının arasına telefonunu sıkıştırdı.

"Evet vardım, şimdi eve geçeceğim baba." Çantasını onu bekleyen arabanın içine bıraktı ve telefonu daha rahat bir şekilde kavrayarak valizini şoföre verdi.

"Peki, ilk önce sana uğrayacağım. Orada görüşürüz."

Telefonu kapattıktan sonra şoföre yöneldi. "Tek başıma gideceğim. Sen eve dönebilirsin."

Herhangi bir cevap beklemeden arabaya bindi ve telefonu yan koltuğa koydu.

Uzun bir süre yurt dışında yaşamıştı. Şimdi ailesinin evine geri dönüyordu. Okul yaşantısı sonlanmış, bir kariyer sahibi olmak için Seul'e geri yerleşme kararı almıştı.

Babası pek eve gelen birisi değildi. Annesiyle de küçüklüğünden beri görüşmüyordu. Bu yüzden ev ona kalacak gibi görünüyordu.

Radyoda kısık sesli müziğe eşlik ederek, hafızasına kazıdığı yolu ilerleyerek babasının iş yerine doğru sürdü.

**

Karnına yediği sert yumruklarla tekrar gözlerini araladı ve ağzından gelen metalik tada büyük bir lanet okudu. Yine uyanmıştı, ve yine her şey baştan başlıyordu.

"Neden bu kadar zor uyanıyorsun?" Karnına tekrar büyük bir tekme yediğinde, ağzındaki kanı püskürtmüş ve yutkunamadığı için öğürmüştü.

"Kalk, gidiyoruz."

Anlayamadı Yoongi. Uzun zamandır böyle bir kelime duymadığından, kestirmesi uzun sürdü.

"Kalk dedim sana!" Adamın ayağı Yoongi'nin yüzünü ezerken, dolan gözleri kendini serbest bırakmıştı.

Titreyen dudağından damlayan kan, tekrar yerle buluştuğunda kalkmaya yeltendi. Fakat yanağının üzerindeki sert postallar bunu engelliyordu.

"Yerimizi tespit etmişler, çok mu dua ettin? Ha! Sersem herif!"

Yoongi'nin içinde, minik bir umut kıpırtısı yeşermişti.

Kaç yılın ardından, yerlerini tespit etmeleri, onun için fazlasıyla büyük bir gelişmeydi.

Adam ayağını Yoongi'nin yüzünden çekerek, demire bağlı olan ellerini çözdü.

Yoongi doğruldu, ve karanlıktaki adamın maskeli suratına odaklandı.

Fark etmişti ki, oda sıcaklamış ve üzerine farklı kıyafetler giydirilmişti.

Nasıl yürüyecekti? Bilmiyordu. Felçli bir hasta gibi hissediyordu. Başı dönmeye başlarken, zorla kaldırıldı, ve iki ayağının üstüne bastı.

"Yürü."

Adam onu omuzundan tutmuş, bodrumun çıkışına doğru ilerletmeye çalışıyordu.

"Patronun yanına gideceğiz, ne arabada ne de orada en ufak dikkat çekecek bir şey yapmayacaksın."

Bacaklarına giren kramplardan, adamın sesine odaklanmakta zorlanmıştı.