jimin tylko spacerował, a taehyung po prostu mieszkał w szpitalu
vmin au, angst, yaoi
INTRO: 180127
OUTRO: 190127
#1 miejsce w #vmin - 190330 ❤
#2 miejsce w #vmin - 210816
@HeroHorrendous, 180127
Mury Artystycznego Uniwersytetu w Seulu widać było już z odległości kilku kilometrów. Park leniwie poruszał nogami, żeby jak najdłużej odkładać moment przekroczenia progu tego budynku.
To nie tak, że nie lubił chodzić na zajęcia. Kochał je całym sercem, ale od pewnego dnia już po prostu nie potrafił. Nie potrafił wejść do tych samych klas, spotkać tych samych nauczycieli i nie widzieć twarzy swoich przyjaciół.
To przerastało go za każdym razem, kiedy musiał stawić się na zajęcia. Chociaż zdanie aktualnego semestru wisiało na włosku przez nagminne opuszczanie lekcji, to mimo wszystko, nauczyciele dawali mu czas. Choć jednak po cichu sądzili, że po kilkunastu miesiącach powinien już dawać radę.
Czy według nich, powinien zapomnieć i jak gdyby nigdy nic, iść dalej? Po tym wszystkim, co go spotkało?
Niestety jego dusza, serce, jak i ciało zostało przesiąknięte mrocznymi wydarzeniami. I nie było żadnego światełka na horyzoncie – nadziei, że może będzie jednak lepiej – tam, w przyszłości.
Tylko jedno zdanie huczało mu w głowie bardziej niż przejmująca cisza.
"Nie da się wyleczyć 95" - poszedł na korytarz, ukrył się w składziku na szczotki, niechcący usłyszał rozmowę ordynatora z jego lekarzem prowadzącym.
Czyli brakowało sposobu na to, żeby mu pomóc. Żeby wreszcie przestał cierpieć, żeby dano mu wolność, żeby mógł opaść na dno. Jak te płatki kwiatów w marcu, albo płatki śniegu w grudniu.
Nie potrzebował wiele – przyniszczona konstrukcja do skoków nad morzem w Busan – to był klucz do całej zagadki jego tajemniczej choroby. Ale nikt nie potrafił go odnaleźć. Nikt nie potrafił posłuchać jego wskazówek.
Nikt nie chciał spełnić jego marzenia.
Ups! Ten obraz nie jest zgodny z naszymi wytycznymi. Aby kontynuować, spróbuj go usunąć lub użyć innego.
chcę tu tylko nadmienić, że gify, które są na początku rozdziału są również bardzo ważne i mogą wiele "mówić", także zwracajcie na nie uwagę :) jeśli są kolorowe to tyczą się teraźniejszości, która odgrywa się u bohaterów, jeśli czarno-białe - oznaczają przeszłość.
teraz jest kawałek występu Jimina, ale czy tak jest aktualnie? zobaczymy :*
jimin zmierza do szkoły, tae podsłuchał rozmowę -> *to napięcie*
heheuheuhe taaak xD kończę, bo późno i zaczynam gadać dziwne rzeczy. ubierajcie się ciepło, bo strasznie zimno. aż mi rzęsy zamarzają z zimna xD jeszcze tylko 3 dni, damy radę :*
