Merhaba ey can Gönül...
Hangi rüzgara döner yüzün?
Ne elem bıraktın ne huzur!
Hiç bağlanır mı sezgiye,
çaput niyetine kusur!
Hatırlıyor musun?
Hani bazenli başlangıçların vardı,
Sen başlardın konuşmaya,
Bazen derdin...
Sanki Dünya'yı çekerdin içine!
Sonra birlikte dinlerdik buğulu gözleri.
Konuş, bağır,şiir oku lan!
ne bileyim işte, istersen sus!
Ama gözlerini çekme üzerimden.
Ayırma ömrü candan.
Bir ölüm benzer bana,
Bir de o an.
Hani git diyeceğim de,
Koparanım Yok ki.
Kal desem perver midir ki gönül?
Git ve kal deminde ayyaş olduk.
Hudut mu dinler bu aşk?
Az nefret etmedim kendimden!
Yetmedi... sövdüğüm zamanlar oldu.
Dokundum...
Bir daha dokundum.
Sonra bir daha ve bir daha.
Dokundum işte...
Sensizliğin hıçkıran matemine.
Oydu seni benle yad eden.
Merhaba ey can Gönül...
Kime ne söyleyeyim ki?
Berk-î HÂTIF
