O geldi aklıma...
Sustum...
Hani bir ömür mutluluk deriz ya,
İşte ben onu öldürmek istedim.
Sonra sırıtmak!
Çekirdek muhabbetindeki gibi yani.
"Neden" diyeceksin...
Bilmiyorum.
Sanki o yok olduğunda,
Hüzün sona erecek.
Ne bileyim işte,
İlk kez baba olma hissi varya,
İlk saniyelerin,
anlamlandırılmaya çalışılması gibi.
Bazen alıyorum iskemleyi,
Geçiyorum karşıma,
Yakıyorum sigaramı!
Sonra sövüyorum, gelmişime geçmişime!
Yıldız düşen ömrümü seyire dalıyorum;
Her gelenin bir tutam alıp,
Yoluna serptiği ömrümü.
Ben bile dayanamıyorum kendime.
Hani haksızlık mı diyeceksin?
Yok canım ne haksızlığı!
Sessizce değil,
Bildiğin avaz avaz yağıyordu hüzün.
Bildiğin saf çıktım işte.
Her neyse...
Dedim ya o gelince aklıma,
Susuyorum.
Yüreğim yapışıyor birbirine,
İlk zamanlarda,
Keşke haykırabilsem diyordum.
İyi ki haykırmamışım.
Bir tutam kalmıştı ya ömrümden,
Ben de ona tutunup iyi ki susmuşum.
Sonra ne mi oldu?
Hâlâ iskemledeyim,
Bir ben sövüyorum, bir de ben.
