Özledim seni...
Bırak şimdi şiiri, çayı, şarkıyı.
Toprak ta aşıktır suya.
Kavuştumu ona yeşilleniverir hemen.
Kurur yine zamanla,
Parçalanır...
Ufalanmaya başlar gün geçtikçe.
Sonra rüzgarla tanışır.
Dağıtır kendini oradan oraya.
Sen de efkar o desin coşku.
Şımaran rüzgar olur,
Kum tanelerinin kıvrımlı cilvesinde.
Birbirine çarptıkça hatırlar fıtratını.
Sonra rüzgar, soğukla tanıştırır.
Kaskatı kesilir, aşınmaya başlarsın.
Taş olursun nihayetinde.
Ve o gün gelir.
Yağmur değer tenine.
Tanır da hissedemez hiçbişi.
Birdaha gitme!..
Seni yaşayamamaktan korkuyorum.
Berk-î HÂTIF
